Anneleen's jaar in Argentina

Vrolijk Pasen!

2009-04-13T11:55:00.000-07:00

Aangezien het nu toch al heel lang geleden is dat ik nog eens iets opgeschreven heb, dacht ik dat het nog eens tijd werd om een berichtje te plaatsen. Hier zijn we dan!
Ik zal beginnen waar ik vorige keer geëindigd ben.
Begin maart is de school hier weer begonnen voor mij. Ik moet alleen maar ’s voormiddags gaan en dat lijkt nog te lang! Ik ben niets meer gewoon. Om 7u45 heisen we elke dag de vlag op, met een geweldig lied erbij dat we eigenlijk allemaal zouden moeten meezingen, maar niemand echt doet, buiten die mens die op het secretariaat werkt, dat zich vlak achter de plaats waar onze klas altijd moet staan, bevindt. Die heeft zo’n geweldig diepe stem en die mens zingt ALTIJD mee.
We zitten in de klas met zijn 34’en, en dat is wel knusjes gezellig, als ik eerlijk mag zijn. Ik snap toch niet dat leerkrachten daar goed les kunnen geven, want dat is meer dan eens een geweldig Kiekekot!
Verder is het wel fijn dat ik heel de namiddag, van ALLE dagen vrij heb. Ik spendeer die vrije tijd natuurlijk niet al te vaak met nuttige dingen, maar vooral met naast het zwembad liggen en best wel een aantal films kijken. Ik lees ook nog steeds/opnieuw stug door in Geert Mak’s In Europa, en ik kom voo elk ding dat ik opnieuw lees, twee dingen tegen die mij volledig ongelezen lijken, en dan te denken dat ik er al een derde keer in bezig ben! Ik heb ook pas (eindelijk) Como agua para chocolate uitgelezen. Toen ik hem voor Kerstmis kreeg, verstond ik er namelijk nog steeds niet al te veel van, maar nu ging het wel beter! Ik kan dat boek dan nu ook aan iedereen aanraden, maar dan best wel in het Nederlands! Dat zal dan Rode Rozen en Tortillas zijn.
Verder ook twee keer naar de Goyaanse bioscoop geweest. De Eerste keer zag ik met Hedda ‘Bride Wars’ e de tweede keer was ik met Vicky, mijn klasgenote naar ‘The Curious Case of Benjamin Button’ gaan kijken. Ik blijk na elke Brad Pitt-film te vergeten hoe echt knap die kerel wel niet is, tot ik dan de volgende keer er weer aan herinnerd word.

Ik weet echt niet wat ik verder nog kan vertellen! Elke thema-aanvraag is zeker welkom!

Ahja, Argentijnen, katholiek als ze zijn, geven echt bitter weinig om de katholieke feestdagen! De paasvakantie heeft hier maar van donderdag tot zondag geduurd, en dat is NIET eerlijk.
We zijn in het speedbootje naar Avellaneda gegaan voor 3 dagen, en onderweg in de rivier zijn we een aantal ecte krokodillen tegen gekomen, in het wild. Gelukkig ver genoeg van ons verwijderd! Dat is dan dezelfde rivier waar ik drie weken geleden een poging tot waterskiën gepoogd heb, en pas nu ontdekt dat er ook krokodillen in rond zwemmen. Nooit meer dus!
Ik ben ook bezig met het posten van foto’s op facebook, die u door op deze link te klikken, kan gaan bezichtigen. http://www.facebook.com/album.php?aid=21055&id=1041803960&l=6912d6aaf5

Liefs,
Anneleen

¡Recién volví de viaje y ya los extraño tanto!

2009-02-27T13:29:00.001-08:00

Voor alle mensen die hun msn af en toe bezoeken en mij gemist hebben: Ik Ben er Weer!
Eerst en vooral op mijn dooie gemak een aantal mailtjes beantwoord en een aantal foto’s online gezet. De Facebookgebruiker is ze al tegengekomen, de niet-Facebookgebruiker vindt ze op de volgende links.
http://www.facebook.com/album.php?aid=17873&id=1041803960&l=e0cd9
http://www.facebook.com/album.php?aid=17882&id=1041803960&l=aaca6

Tijdens de reis hebben we officieel vier provincies aangedaan, maar met samenkomen in Buenos Aires en dan naar de startplaats te rijden, ben ik er wel in wat meer geweest... In de provincie Tucuman bezochten we alleen de hoofdstad San Miguel de Tucuman, waar in het jaar 18-nogiets officieel de Onafhankelijkheid van Argentinië werd ondertekend. Daarna zijn we direct doorgegaan naar de provincie Salta, waar we dichtbij de gelijknamige provinciehoofdstad in een hotelletje gelogeerd zaten. Heel veel culturele tradities en gebouwen gezien in de stad, en in het stadje Cafayate een aantal geweldige bergen gezien, en ook een vieze wijn geproeft. Tussen al die bergen door werd ik vaak herinnerd aan Mr. Poriau, blijkbaar wist ik nog wat aluviale vlakte, platentectoniek, en meer van soortgelijks geografisch materiaal betekende. Dat stemde mij ook wel gelukkig, ik weet dat ik nog niet volkomen dom geworden ben hier waar men eigenlijk echt niet vewacht dat iemand nadenkt. (okee, dat was een beetje cru, maar soms is het echt waar.)

Ook hebben we met behulp van een kabeltjeslift een berg beklommen. We zaten met alle vijf de Belgen samen en dat was zonder twijfel een van de grappigste momenten van de hele reis, omdat we samen In de Gloria en Neveneffecten aan het citeren waren.

Na Salta gingen we door naar de provincie Jujuy, waar we de hoofdstad San Salvador de Jujuy volledig links van ons hebben laten liggen en doorgereden zijn naar Tilcara.
Tilcara is een net iets groter stadje in ‘La Quebrada de Humahuaca’, wat een gebied is tussen twee bergketens in. In die streek bezochten we Purmamarca en Humahuaca. Het is daar heel anders als in Centraal Argentinië, er is duidelijk nog meer aanwezigheid van wat ze Indios noemen, de mensen die door de Inca’s zijn vertrappeld vooraleer die door de Spanjaarden zijn vertrappeld.

Na veel te veel geld uitgegeven te hebben op alle leuke artisanale marktjes in Jujuy hebben we een busrit van 24 uur en 50 minuten ondergaan on aan te komen in het dorp Uspallata, in de provincie Mendoza.
Daar hebben we de hoogste berg van Zuid- Amerika bekeken: De Acongagua, en geraft op Río Mendoza. Op de allerlaatste dag hebben we een wijngaard bezocht, en het grote park van Mendoza Capital bezocht, waar we afscheid moesten nemen. De mensen die in Mendoza of dichtbij woonden splitsten zich daar al van de groep af, en ik ben samen met de rest terug naar Buenos Aires gereden in een busrit van een 14 uren. Daar ging het afscheidnemen verder, omdat er elk uur wel iemand vertrok. Ik ben uiteindelijk om 20u op de Bus naar Goya gestapt en de volgende ochtend hier weer thuis in Goya aangekomen.

Het was heel vermoeiend, heel veel nieuwe toffe mensen leren kennen, maar ik ben toch wel blij weer rustig ‘thuis’ te zijn.

Wanneer school net begint weet ik niet, want naar het schijnt beginnen ze hier al met staken, wOOt wOOt.

Mensen die niet kunnen wachten tot ik terug ben kunnen zich op donderdag 25 juni 2009 rond 19u in de luchthaven van Zaventem melden, want rond die tijd loop ik normaal gezien uit de ‘Aankomst’ deur.

Liefs,
Anneleen

20090205

2009-02-05T17:41:00.000-08:00

Het is hier net elf uur ‘s avonds gepasseerd, en ik richt mij na lange tijd nog eens tot jullie. Ik excuseer mij niet voor het lange wachten, want als ik geen zin heb om eens te schrijven, dan gebeurt dat niet.
Vijf februari vandaag. Nog negen dagen voor ik op yfu-trip vertrek. Ik moet zeggen dat ik er naar uitkijk iedereen van yfu België weer te zien, en hun verhalen te horen. Ik woon ondertussen ook al een kleine drie weken in Goya, Corrientes dat op Google Earth te herkennen is aan de zeer meetkundige straatstructuur. Ik ben er zeker van dat mijn papa er wel eens een linkje van zal posten.

Het is hier bij de familie in Agretti in Goya, de eerste keer dat ik een broer en een zus heb die veel kleiner zijn (Luciana 12 en Bruno 8), en dat is bij momenten heel moeilijk, omdat ik dat echt niet gewoon ben. Mijn gastouders zijn allebei architecten en echt heel interessante mensen. Mijn gastvader deed in de jaren 80 net zijn dienstplicht toen de oorlog om Islas Malvinas uitbrak en heeft in die tijd wel het een en het ander meegemaakt.
Ze kennen ook heel veel mensen in de hele stad en om de zoveel uren staat er weer iemand anders voor de deur die gehoord heeft dat er ‘una chica de Bélgica’ in het huis woont nu.
Er is een iemand, de mens heet Mario, is de uitbater van chalets aan het water, voor rijke toeristen die hier willen komen vissen en heeft in zijn tijd al eens Europa bezocht. Elke keer dat hij mij ziet begint hij tegen mij te praten in een mengeling van zwak Frans en Engels, en vertelt hij over hoe geweldig Parijs wel niet was, en dat het de mooiste stad die hij ooit bezocht heeft is. Ik antwoord dan altijd dat hij nooit in Antwerpen geweest is, want dat zijn mening dan wel anders zou zijn. Ik doe nu heel negatief over hem, maar hij is echt wel tof en grappig, alleen een beetje excentriek in zijn uitspraken.
Ook mijn grootouders hier hebben al eens eens tapje in Europa gezet, en de oma is gepensioneerde lerares Frans, dus ik doe al eens moeite om er een Frans woordje uit te persen. Nog nooit zo verdomd moeilijk geweest.

Ook met Laure, een Franse uitwisselingsstudent probeer ik al eens een woordje Frans te wisselen, maar dat kunnen we Hedda, die van Noorwegen is, niet aandoen. (en mij ook niet, eigenlijk, Frans is moeilijk!!!)

Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik het de laatste maand, ook al met alle veranderingen en bezigheden en het zwembad in de achtertuin, best wel moeilijk gehad heb. Ik begin te beseffen welke dingen van Belgie ik echt mis, en ik krijg nu eigenlijk wel echt zin om in september in Leuven te beginnen. Gewoonweg al die normale dingen die iedereen doet terwijl hij droomt van verre landen en buitenlandse ervaringen. De telling tot 25 juni staat op 140 dagen. Ik hou de telling bij, ik weet nog niet of het aftellen is dat ik doe.
Ik vind het heel stom en eigenlijk en beetje onbeleefd van mezelf om het zo te vragen, maar aangezien mijn mama altijd zegt dat iedereen alles altijd leest, kunnen jullie dan ook eens een reactie laten?
Ik weet dat het vreselijk publiekelijk is, maar ik heb het nu tenminste ook publiekelijk gevraagd. Het doet altijd heel goed een woordje van thuis te horen.
Ik weet dat ik niet de beste berichtgever ben, dat jullie allemaal meer foto’s willen zien, maar ik kon het toch ook maar vragen.

Liefs,
Anneleen
die sinds vanavond niet meer op zoek is naar een Kot in Leuven (:-p mama! ), maar wel nog steeds naar een vakantiejob.

Back once again with the ill-behaviour!

2009-01-14T14:50:00.000-08:00

U leest het goed, en het is waar. Het is lang geleden dat U zo snel een update gekregen hebt, waarschijnlijk leest u hem ook pas binnen een maand, omdat U de hoop opgegeven hebt om wekelijks nieuws te verwachten!
Welja, nu moet ik zeggen dat dit niet meteen nieuws is, maar gewoon geleuter.
Met geleuter zal U het moeten doen!

Gisteren, dinsdag 13 januari, was de dag waarop er officieel 5 maanden gepasseerd zijn sinds verschrikkelijk vroeg vertrek in Zaventem. U weet het misschien niet meer, maar toen bestond er ook ontzettend veel stress omtrent het baggagegebeuren, en ik herinner me dat ook maar pas.
Gisteren ben ik ook op wandel geweest doorheen het mooie Avellaneda. Samen met Eva heb ik een paar van de mooiste of meestbezochte plekjes vastgelegd op de fotografische plaat, en morgen ga ik een aantal foto’s laten afdrukken, zodat mijn familie hier ook een beeldende herinnering heeft over die gekke Belgische die hier anderhalve maand heeft doorgebracht. Dan eindelijk ook eens een foto van Eva en mij samen getrokken, zodat er toch zeker bewijs is dat we hier ooit samen gezeten hebben.

Ik hoop dat het jullie allemaal goed gaat in de blok, en dat jullie mekaar niet anneleensgewijs overstresst (zoals ik zou zijn, mits ik een vinger moest uitsteken) afkafferen en uitscheiten. Het komt allemaal wel in orde, dat weet u. En daarbij, examens bepalen alleen uw carriere, en ik hou van jullie vanwege jullie persoonlijkheid. Ja, Lies, ik weet dat ik dit ook al tegen u gezegd heb, maar frisse gedachten komen hier niet zo vaak binnen en moeten dus zeer on-Argentijns gerecycleerd worden.

Ik ga hier dan toch maar een einde maken aan het geleuter, het is compleet oninteressant, maar dat moet ook kunnen! (Met mate... en maté!)

Liefs,
Anneleen

P.S.: Zij die werken op een plaats waar in de maanden juli en augustus jobstudenten worden aangewerfd, mogen hun werkgevers altijd doorverwijzen naar Anneleen Aerts, 12/11/1990, 901112 422 21.

2009-01-12T18:44:00.001-08:00

Vandaag lijkt updaten ineens een goed idee. Het bijna is 13 Januari 2009, en dat maakt mijn verblijf al exact 5 maanden. Het begint al te tellen, niet waar? Nog een week en ik zit al in de helft. Ik moet zeggen dat ik jullie de laatste twee weken harder gemist heb dan anders, dat ik mij dagelijks zit af te vragen of jullie zich ook dingen over mij afvragen. Het is hier zomervakantie, nog steeds, en eindelijk is ze bijna in de helft. Het is nog steeds leuk om geen dagelijkse verplichtingen te hebben, maar het begint ook te vervelen. Vooral omdat ik in Avellaneda nooit naar school geweest ben, en zeer weinig mensen ken om mee af te spreken. Ik ga vooral met mijn zussen en hun vrienden op stap, wat zeker leuk is, maar toch een beetje tegen steekt, omdat het niet direct ‘mijn’ vrienden zijn. Ik hang dan ook wel geregeld aan de telefoon met Milou en Johanna, omdat dat op een of andere manier gemakkelijker is om te praten, ik kan dat niet goed uitleggen. ’t Is een beetje eenzaam af en toe, als je zo van anderen afhangt om nieuwe mensen te ontmoeten en op eigen tempo goede nieuwe vrienden te maken.

Komend weekend zal ik mijn (hopelijk, o, asjeblieft) laatste verhuis binnen Argentinië maken. Naar een plaats waar ik het adres niet direct van ken, maar zo snel mogelijk zal posten, zodat jullie onverstoord kunnen verder gaan met het opsturen van cote d’or, nutella, speculaas(pasta) en nen humo of nen Dag Allemaal. De stad waar ik zal wonen is Goya en bevindt zich in de provincie Corrientes, dus de Google-Earthers onder jullie kunnen alvast even gaan piepen.
Gisteren ben ik met mijn zus Alejandra en haar vriendinnen naar een festivalletje geweest hier in de buurt. Het was slecht georganiseerd, met veel te luide en daardoor kwaliteitsloze muziek. Om een of andere reden houden Argentijnen ontzettend veel van modeshows tussendoor, deze keer was een nieuwe kledingzaak in het stadje aan de beurt. Dan moet je dus kijken naar de meest onozele outfitjes en reageren alsof het haute-couture is. Ook is het hier precies toegelaten dat de presentatie van het festival door 1 persoon verzorgd wordt, die echt werkelijk heel de tijd aan een stuk door de muziek blijft doorpraten (las manos arriba, y las palmas arriba, que los de atras gritan, que los de River gritan...) een Front of House bestaat niet, dus de muziek klinkt onwaarschijnlijk slecht, waar je ook staat en zelfs op een normaal gezien gehoorsvriendelijke afstand deed het enorm veel pijn in mijn oren. Het kan zijn dat ik oud begin te worden, maar ik denk eerder van niet. Nog maar even noteren dat Schoolrock duidelijk gewoon een veel beter georganiseerd festival is, en dat ik het zo liever heb. Maar ja, zeg je dan, dit is Argentinië en echte goede organisatie dat bestaat hier eigenlijk niet zo. Ik merk even op dat het klinkt alsof ik tegen alles aan het zeuren ben, maar ik begin me hier gewoon een beetje te vervelen van het niet te veel dingen uitsteken per dag. Met vandaag als het ultiem voorbeeld van op mijn luie reet liggen.
Dus dat festival van gisteren, dat was best nog wel fijn tot Ana-Paula het liet ontvallen dat ze naar huis wou om haar vriendje te zien, vooraleer de grote act Los Palmeras de revue gepasseerd waren. Niet dat ik enorm veel om Los Palmeras geef, maar in een 1 tegen 5 andere meisjes die wel wouden blijven, zijn we dan naar huis gegaan.

Wat al iets langer geleden is, maar ik nog niet in het officiele reisverslag heb becommentarieerd zijn de afgelopen feestdagen, ik ga het ook gewoon copy-pasten uit de e-mails die ik naar sommigen van jullie geschreven heb, kwestie van niet beginnen met dubbel werk te doen.

‘ Wat nieuwjaar betreft ben ik meegegaan met Omar en Mari en hun vrienden, omdat ik ook wel opschiet met de jeugd daar. Om een of andere nog steeds onbekende reden hebben de meeste mensen zich die avond verkleed en onozel gedaan, als daar ooit foto’s van verschijnen is het niet mijn fout. De schuimwijn is schandalig niet lekker, en er had iemand een of andere lekkere cocktail uit een ananas gemaakt, en ik weet dus nu ook hoe je dat maakt (beestig echt waar). Blabla deze zin raakt kant nog wal maar het was lekker en champagne vervangend.

Alle, maar dan ook ALLE Argentijnen hebben de gewoonte veel te veel te veel vurwerk te willen afschieten dus ik heb heel de tijd oeh en aah van schrikken en verwonderen uitgekraamd. Dat vuurwerk is zowel met nieuwjaar als Kerstmis en Kerstmis is ook echt een ‘belangrijker’ gebeuren. Dat hebben we met de familie aan mijn mama’s kant gevierd, met een grote boom met enorm veel pakjes, waar er ook een aantal voor mij onder lagen: Een thermos voor Mate TDD, dat is een geweldige drank die ik jullie ga leren ontdekken. Mate is een soort thee maar je drinkt dat dus uit één ‘glas’ met een speciaal metalen ‘rietje’, met zijn allen. Het illustreert echt de hele Argentijnse levensstijl van samenkomen en praten en mate drinken en alles heel kalm, en dat vind ik zo geweldig. Ik heb verder een handtas en een ketting gekregen, en via mijn echte mama van mijn zus twee boeken. Je weet (of je weet niet) dat wij elk jaar namen trekken en zo maar één cadeautje moeten kopen. Verder heb ik voor de zussen respectievelijk een t-shirtje, pantoffels en een handtas gekocht, en een pakje speculaas voor de gastouders.
Het was al bij al wel een fijn gebeuren met zoals dat overal gaat: TE VEEL ETEN!
Daarna zijn we naar de Rosaura gegaan, dat is een soort evenementenhal voor feesten met heel heel grote tuin, waar we dus in de stikdonker, struikelend over het iets te lange gras en de verscheidene flessen die verspreid lagen, en wegens/ondanks de min of meer gevorderde staat van het alcohol-in-bloed-percentage, stonden te shaken en te grooven. De foto’s staan al een tijdje op facebook.
Kerstdag was niets speciaals, een beetje naast het zwembad hangen en dergelijke.'

Ik hoop dat het met jullie allemaal in orde is, en dat jullie een beestig 2009 tegemoet gaan. Sorry als ik een beetje gedeprimeerd klonk in het bovenste deel van dit bericht, dat is niet de bedoeling en ik ben echt okee. Ik besef gewoon dat deze vijf maanden al zo intens zijn geweest, en dat het nog maar de helft is, en dat ik daar toch een beetje stil van word.

Als jullie een sprankeltje goesting voelen om een reactie neer te pennen, dan moeten jullie vooral de kans grijpen omdat te doen. Vader, ja ik verdenk u ervan! Niet zeuren dat ik te weinig update, er zijn er anderen zoals mijn teergeliefde broer die nooit bijgelezen zullen geraken!

Liefs,
Anneleen

Hola!

2008-12-11T10:46:00.000-08:00

Uit algemene consideratie voor de fans en alle mensen die bezorgd zijn over mij: Ik leef nog steeds, ik heb nog steeds vakantie en dat zint me zeker!
Wat informatie over mijn gastfamilie. Gastvader Omar is vrachtwagenchauffeur en gastmoeder Mari(a de los Angeles) is naaister. Ik heb drie zussen. Valeria (29) woont niet meer thuis en heb ik ook nog niet ontmoet, maar Juliana (26) en Alejandra (18) wonen hier wel. Het zijn allemaal schatten van mensen en het is hier zeer fijn. Hier bevindt zich trouwens in het lieflijke dorpje Avellaneda in de provincie Santa Fe, in het warme Noorden van Argentinië.
De dagen worden hier ingevuld met luilekkeren, mate drinken en bij vrienden langsgaan of vrienden over de vloer krijgen. Mijn vrienden hier bestaan vooraluit de vrienden van Alejandra, en ze hebben mij allemaal met open armen ontvangen, en dat is heel plezant. Ik ben tot hier toe een zeer slechte fotograaf geweest, maar als ik daar weer wat beter in geworden ben, zal ik nog eens een facebookmapje vullen met allemaal mensen die jullie niet kennen!
Het dorpje waar ik woon heft een aantal eigenaardigheden. Nummer 1: Er woont hier nog een andere Belgische, en het is niemand anders dan de allerliefste Eva die ik ken! Smeetsken wat ben ik daar zo blij over! Van onze yfu-verantwoordelijke mogen we niet te veel met elkaar omgaan, omdat dat nefast zou kunnen zijn voor onzer beider uitwisseling, en dat doen we ook helemaal niet. Eigenaardigheid nummer 2 is de volgende: het stadsplan. Zoals de meeste dorpjes in Argentina zijn de straten ofwel parallel ofwel loodrecht, het ‘blok’-systeem. In een richting zijn alle straten oneven genummerd en in de andere richting zijn ze allemaal even. Ik woon in Calle 13, op de hoek van Calle 30, en Eva woont in 9 bij 4. Het is zeer moeilijk om hier verloren te lopen.
Deze zaterdag gaan we met zijn allen naar ‘una recepción’ zoals een proclamatie, maar je kan daar gewoon binnenvallen, in schoon kostuum weliswaar. Daar zal ik dan zeker wel foto’s maken.
Eergisteren hebben we de kerstboom opgezet, en dat voelt raar als het buiten gemiddeld 39 graden is.
Het gaat hier allemaal goed, dus maak jullie geen zorgen. Ik mis jullie en ik hou van jullie!

Liefs,

Anneleen

A todos mis queridos compañeros del CIERG y mis otros intercambios en Río Grande, los quiero mucho y los doy gracias para todo que hicieron por mi!

Nieuws!

2008-11-27T10:45:00.000-08:00

Na een lange, donkere stilte komt er uiteindelijk nog eens nieuws uit Río Grande. Het zal meteen ook de laatste boodschap zijn vanuit Luisa Rosso 829, een nieuw adres kan ik spijtig genoeg nog niet meegeven.
De laatste dikke maand is er weer vanalles gebeurd, en ik had me voorgenomen vaker te schrijven, maar dat is er spijtig genoeg niet van gekomen.

Ik zal mij wederom laten begeleiden door de foto’s op Facebook om een verslag te maken.
De eerste fotootjes zijn verslagjes van een interview, genomen door English Class van Octavo (2e Middelbaar), die tentoon gespreid werden op de Muestra de Inglés. Dat was zowat een samenwerking van alle groepen/klassen Engels over heel de school, en dan moesten we wat in het Engels praten en die dingen. Als Estudiante de Intercambio moest ik dus niet veel doen, wederom.

Daarna zie je enkele partykiekjes: Eppa!!! en TRUMAN. De plaatsen waar je als – 18-jarige wel alcohol kan krijgen en als je een beetje je best doet wel binnen geraakt. Nu, sinds mijn verjaardag 2 weken geleden moet ik ook niet zoveel moeite meer doen.
Gaan feesten blijft hier de wekelijkse activiteit en het is een ritme waar ik meer en meer aan gewend geraak.

Vervolgens enkele kiekjes van La Serenata op school. De allerlaatste leweek van Terero (6e middelbaar) waarin de leerlingen bij nachte de huizen van de leerkrachten gingen opzoeken om op zatte wijze tamboer te maken, en vervolgens ’s morgens op die wijze naar school komen. Als klap op de vuurpijl brachten ze de nacht van donderdag op vrijdag van die week door op school en schreven ze voor alle andere leerlingen een kleine boodschap. Aangezien iedereen hier iedereen kent is dat echt wel grappig, want er valt over vele personen iets te zeggen dan, omdat iedereen het allemaal weet.
De school hing ook vol met wc-papier en andere vuiligheid. Lachen geblazen dus.

Verder een paar verjaardagskiekjes: de taart snijden en Que Lo Cumpla Feliz zingen.

De laatste twee weken heeft Río Grande een aantal mooie lentedagen gekend, waar we tevolle van genoten hebben, door op het strand te gaan wandelen, en wat door de stad te dwalen.

Gisteren heb ik voor de eerste keer in mijn leven met de Wii gespeeld. Laat ik zeggen dat ik suck in tennis, maar dat boksen wel kan!

Er resten mij nog drie dagen in Río Grande, en daar ga ik nu van genieten!

Liefs,
Anneleen

P.S.: Moesten jullie in deze periode van kerst, solidariteit en barmhartigheid nog op zoek zijn naar een goed doel, laat dat dan mijn YFU-trip naar Salta, Mendoza en Tucuman in februari wezen. Alle giften welkom op 063-9277904-83. Spijtig genoeg niet fiscaal aftrekbaar, mijn voorstel kwam net te laat binnen bij de fiscus.

Een maand

2008-11-16T13:10:00.000-08:00

Dat is hoe lang het geleden is dat ik nog eens heb geupdate, en misschien duurt het nog wel wat langer vooraleer er weer verhalen komen over wat ik allemaal uitsteek.

Bij deze laat ik weten dat ik in leven ben, en dank ik jullie voor de fijne verjaardagwesen van afgelopen woensdag.

Het was die dag ook de verjaardag van Maite, en vrijdag die van Nachito, en dus heb ik veel taart gegeten deze week.

Ik wil graag nog eens een limburgse vlaai proeven. De pizza's hier zijn wel beter als thuis.

Liefs,

Anneleen

It's been a long time...

2008-10-16T15:54:00.000-07:00

Schandalig noemen sommigen het, anderen luiheid, maar toch is het deze keer 4real een nieuw blogbericht.
Ik heb er geen flauw gedacht meer van wat ik de eerste week van oktober heb uitgestoken, dus ik begin nu gewoon met het schrijven van uitgebreide commentaar omtrent de foto’s die jullie op mijn facebook, of hier gezien hebben:

http://www.facebook.com/album.php?aid=9326&l=653db&id=1041803960

De eerste week van oktober was het Argentijnse leger op de basis van Río Grande, ‘t is wat je het Argentijnse leger noemt. Een kleine delegatie vliegtuigen kwamen even langs om te checken hoe dat hier staat.
Mijn gastvader is oorlogsveteraan van Islas Malvinas (serieus, noem dat hier nooit the Falklands), en een van zijn betere vrienden maakte deel uit van de delegatie. Hij was dus hier op bezoek geweest, en blijven eten. Je weet hoe dat gaat.
Zondag was er dan een beetje opendeur en kon het gewone (voet)volk de vliegtuigen gaan aanschouwen. Paula en ik gingen er dus heen. Wat bleek was dat we schromelijk te laat waren, maar ja, we hebben natuurlijk nog connecties.
Na wat onderhandelen met een soldaat kwam Franco, de kameraad van mijn gastvader, af en zei ons achterom te rijden en met hem mee de basis binnen te glippen. Zogezegd zogedaan dus, de foto’s spreken voor zich.

De foto’s in het geweldige sneeuwlandschap zijn te situeren in Las Cotorras, een ski-oord voor ski al fondo, oftewel: langlaufen. Een klas op school (2PBS) had om een of andere reden een tripje gewonnen, maar een aantal mensen konden niet mee. Daarom werden wij als intercambio studenten, en een aantal mensen van het derde ook uitgenodigd. Omdat wij ons op school toch nogal steendood vervelen af en toe, en dat enige afwisselig altijd aangenaam is voor het syteem, zijn wij maar meegegaan.
Het was mijn eerste ervaring ooit op skilatten, en laten we zeggen mijn laatste. Je weet niet hoe blij ik was eindelijk terug in mijn gewone schoenen te staan.
De tweede dag hebben we rustig in de sneeuw gespeeld, en zijn we eventjes in Ushuaia geweest, waar we wat lol hadden met de Nederlandse Vlag van Milou en zotte gezichten trekken. Ik heb er ook een geweldig ijsje gegeten: Een bol witte chocolade ijs en een bol Dulce-de-Leche-ijs met chocoladesnippers. Lekker Lekker.

Dat was dus maandag en dinsdag van de vorige week.
Hm, ik heb trouwens die maandag ook nog echt iets heel heel doms gedaan, waarvan foto’s bestaan, maar die niet op facebook gepubliceerd worden. Tijdens het omkleden ben ik met mijn nagenoeg blote poep tegen de zeeeeer ouderwetse verwarming gebotst. Nu kan je dus twee mooie evenwijdige strepen zien op mijn linkerbil... Het doet al minder pijn, maar het is nog steeds even dom. Argentijnen en hun barbecue...

Van woensdag tot vrijdag had ik dus een korte schoolweek, gevolgd door een lang weekend.
Vrijdagavond was er het feestje voor het Derde, georganiseerd door het Tweede. Allemaal mensen van het schooltje dus.
Het was een verkleedfeestje, en dat was wel plezierig. Wat ik daar allemaal heb zien rondlopen, vreselijk lachen. Een hele hoop jongens van het Derde hadden het uniformrokje van een aantal meisjes geleend, en waren dus als leerlingen van CIERG gekomen, vrouwelijke dan.
Ik en de andere uitwisselingsstudenten zijn als toeristen gegaan, want dat zijn we eigenlijk wel. Ik had gewoon mijn bikini onderaan, een short en een topje, sandalen, dat zag er allemaal wel zomers uit. Het beste van mezelf vond ik toch dat ik mijn gezicht helemaal rood had geschilderd, buiten daar waar normaal de zonnebril staat. Zotte boel dus.

Zaterdag tot maandag ging ik met de familia naar Ushuaia, maar eigenlijk hebben we helemaal niet zo veel gedaan, buiten een beetje in de stad wandelen (nieuw paar schoenen + nieuw t-shirt) en wat rondrijden in de bergen en aan de kust om plaatjes te trekken.

Jule en haar familia zijn dat weekend gaan skiën in Ushuaia, en ook Kevin, Mathias, Johanna en Milou waren in de stad. Het was het laatste skiweekend van het seizoen.
geweldig om dus met je beste vrienden te kunnen afspreken in een andere stad. Maar dat liep wel een beetje mank, aangezien de vier laatstgenoemden duidelijk een sterkere voorkeur gaven aan fris op de latten en het bord staan. Jule en ik zijn dan maar met Facu (Jule’s broer) en zijn vrienden op pad gegaan. Zaterdagnacht de hele nacht in Fusion en Zondagnacht de hele nacht in Náutico. Maandag was het feriado (feestdag). Iets met Colombus en de dag van het ras.

Voor die dag van het ras hadden we dinsdag weer een akte op school. Maar ik denk dus dat ik het hele concept ‘ras’ hier misverstaan heb. Ik dacht dat het ging om gelijkheid, maar het ging eigenlijk dus over het feit dat de oorspronkelijke Indianen op Tierra del Fuego sterk werden geprefereerd over de vuile kolonistische Europeanen. Ik vind nu wel dat het waar is, en dat de kolonisten hier toch wat barbaarsheden hebben uitgespookt, maar de teksten die werden voorgelezen op school deden me toch een beetje rillen. Ze spraken echt alleen maar over de kwalen van alle Europeanen, maar eigenlijk feitelijk als we het even correctelijk weergeven, stammen ze er hier allemaal van af, niet waar?

Dit stemde mij tot denken, en ik ben dus maar de tekst van de mens die had voorgelezen gaan vragen, zodat ik eens kan doorpluizen wat ze nu eigenlijk allemaal zeiden, en in welk verband dat staat met ‘de dag van het Ras’.

Het was ook Kevin’s verjaardag die dinsdag, dus ‘s avonds zijn we samengekomen in het kasteel waar hij woont. Dat is altijd een fijne bedoening.
Gisterenavond bevond ik me bij Jule thuis, en keken we Brokeback Mountain.

Het internet heeft hier een tijdje plat gelegen omdat de kabel naar Tierra del Fuego gebroken was in Santa Cruz. Nu, gisteren toen ik bij Jule thuis was, was het eindelijk gemaakt, dus was ik nog steeds tien minuutjes te laat om je een gelukkige verjaardag te wensen op Facebook, Sander. Ik hoop dat je je een beetje geamuseerd hebt.

Zo, dat was toch weer een hele mondvol, jullie kunnen er weer even tegen, toch?
Liefs,Anneleen

Daar is de lente...

2008-09-29T15:08:00.001-07:00

Tijd vliegt als je je amuseert zeggen ze, ik moet toegeven dat dat de waarheid is.
Ik heb het deze woensdag pas voor de eerste keer echt gemerkt. Toen ik in de auto naar school zat, merkte ik op dat het al licht was, terwijl het 2 weken eerder nog zo zwart als de nacht was op dezelfde tijd. Verder scheerde de temperatuur over een uiterst hoge top voor de septembermaand. 16 graden celsius om 15u in de namiddag.
Jule zei dat dat natuurlijk allemaal voor haar was, omdat het lieve meisje haar 16 kaarsjes mocht uitblazen. Ik zeg dat de lente klaar is om mij nieuw leven in te blazen.
Het voelt aan zoals ik denk dat het 50 jaar geleden moet geweest zijn. Ik heb dinsdagmiddag geholpen de aarde in de broeikas in de tuin van de kleuterschool om te gooien, omdat de moestuin zal worden aangelegd, en zonet, vrijdag 26 september 2008 ben ik weer begonnen met lopen. Week 1 Dag 1 van het ondertussen zeer bekende start to run schema: de aanhouder wint!
Het is de rest van de week toch zeer frisjes geweest, maar minder bijtend koud dan voorheen. Het is hier een heel droog klimaat en dat merk ik in mijn longen en aan mijn vel, dat op dit moment toch in een zeer povere staat verkeert.

Verder vind ik dat het deze week toch een beetje een moeilijkere week is geweest.
Omdat ik heel de tijd zo moe was, heb ik vorig weekend de helft van de tijd met daglicht in mijn bed doorgebracht, en heb ik deze week meer fruit gegeten in combinatie met vroeger te gaan slapen. Ik moet zeggen dat dat wel helpt.
Deze week was een normale week van: in de voormiddag naar de gewone klas gaan en ’s namiddags naar de Spaanse les. Dat is nu gelukkig gedaan: Vanaf maandag zit ik fulltime in 2 ECO en doe ik ook fulltime mee met alle activiteiten, dus ook de meeste testen (Voor zover ik eigenlijk iets begrijp...)
Alleen dinsdagnamiddag gebeurde er iets speciaals met school. Novena B (9e is het jaar waar je inzit voor je naar 1e polymodal gaat, het komt overeen met het derde middelbaar), dus 9B is een bilingual klas, deden een toneelvoorstelling: drama through the ages. De echte voorstelling was woensdagavond, maar alle bilingual leerlingen in de school en de uitwisselingsstudenten bij uitbereiding, gingen er naar kijken die dinsdagamiddag.
Zoals de titel al zegt: het toneel bestond uit een compilatie van de grote werken uit de geschiedenis. Theseus en de Minotaurus, iets van Shakespeare, Tom Sawyer en Huckleberry Finn, nog wat dingen ertussen, om dan te eindigen met Cabaret (van de film met Liza Minelli). Dat verhaal zat wel snor, op dramatechnisch gebied had ik wat opmerkingen, maar die doen er weinig toe.

Ondertussen is het Maandag en heb ik weer wat meegemaakt.
Vrijdagavond feestje in Fede’s huis. Het was fijn, meer valt er niet echt over te zeggen, ik vind het niet publiceerbaar genoeg.
Zaterdag was het een rustig dagje, en zondag ben ik weer eens naar Tolhuin gegaan. Churro’s kopen in de beroemde bakkerij, gaan paardrijden (wie had dat nu durven denken van mij) en tortas fritas gegeten daarna.
Daarna zijn we wat verder gereden op de weg naar Ushuaiah, langst een klein plaatje dat Petrel heet.
Het is er allemaal geweldig mooi. Foto’s verschijnen deze week nog op Facebook.
Liefs,
Anneleen
P.S.: Ik zag jullie foto’s van het familieweekend. ZATLAPPEN

Ja hoor, ik heb weer een week overleefd.

2008-09-20T20:51:00.000-07:00

Juegos San Martin

De naam valt weer: San Martin. Het idool van Argentinië, Río Grande en CIERG in het bijzonder. In de septembermaand passeert de dag van de leerkracht, alsook de dag van de student. Reden te meer om een Sport&Spel competitie te organiseren tussen de verschillende klassen. Woensdag-, donderdag- en vrijdagnamiddag vielen de lessen weg, en speelden we niet alleen onze eerste plaats kwijt, maar ook een stevig potje voetbal, volleybal, handbal. Tot de disciplines behoren ook: de vragenronde over San Martin, de groepsdans en het touwtrekken. En dat allemaal om een kampeertrip van 2 dagen met de klas te winnen.
Op het einde van woendsdag stonden wij van 2 ECO/PBS eerste in het klassement, donderdag 2e, en ik wil eigenlijk al niet meer weten waar we geëindigd zijn vrijdag.
Wat me sterk opviel was dat de Juegos per se gewonnen moesten worden, en dat meedoen eigenlijk helemaal niet zo belangrijk was. Als iets een beetje mis ging, werd iedereen meteen boos op elkaar, en ik denk dat dat in ons 6LWib niet gebeurd zou zijn.

Wat ook opvalt is dat iedereen hier geweldig goed is in volleybal, handbal, en hockey. Ik heb dan maar laten zien dat ik heel goed ben in supporteren. In de discipline ‘dans’ heb ik wel mijn beste beentje vooruit (en ook wel links en rechts en achteruit) gezet. Onze groepsdans was een kleine danswedstrijd. Samen met Ainara en de Melli-tweeling danste ik op de eerste halve minuut van Harder Better Faster Stronger van Kanye West.

Van deze dagen heb ik spijtig genoeg maar weinig foto’s wegens acute batterijproblemen. Misschien dat ik van Jule een aantal foto’s te pakken kan krijgen. Jule zit niet in 2ECO zoals mij maar in 2HB, en deze klas won het dansgedeelte van de Juegos. Er bestaat een hilarisch filmpje van hun YMCA. Iedereen (ook de jongens) danste met het volledig lijf op de groovy beats van dit nummer, en ik heb bijna de longen uit mijn lijf gelachen. Ze waren ook zeer goed verkleed in cowboys, flikke(rs)n, dokters, indianen en al wat daar nog meer bij komt kijken.

Buiten de wat tegenslagende eindresultaten van onze klas, heb ik toch genoten van de Spelen. Het was weer een reden om niet in de les te zitten, maar voor San Martin hebben we geen probleem met het verlaten van het klaslokaal.

Een modeshow voor de financiering van de eindejaarsreis.

Hamburgers-, ijsjes-, pitas-, wafels-, kortom alles wat wij al eens verkopen om een beetje poen in te zamelen, dat doen ze hier niet. Het GIF, een middelbare school hier in de stad had een modeshow georganiseerd. Na wat sponsoroptrommelarij van plaatselijke winkels, en sprokkelen van ijdele jeugd is dat ook geregeld natuurlijk. Hoe komt het dan verdorie dat ik daar terecht kwam? Wel, Francisco liep mee op de catwalk en de lieve zus die ik ben ging natuurlijk kijken.
Ik heb me wel geamuseerd, laat ik het zo zeggen. Ik weet niet wat het was met de muziek, en waarom ze deze keer echt goed was.(geen cumbia, bless the lord!) The Raconteurs, Arctic Monkeys, Maroon5, Keane, allemaal dingen die ik hier nog niet te vaak gehoord heb. Dat stemde mij wel gelukkig. Bovendien heb ik echt mooie kleren gezien, en heb ik besloten dat het misschien dra tijd is voor een eerste echte shoptrip.

Algemene weetjes/Onozele gebeurtenissen

Men wete allemaal dat sommige vaders en moeders met kinderen van een leeftijd die men al eens de pubertijd of adolescentie noemt, het behoorlijk moeilijk kunnen hebben met een favoriete muziekstijl van beschreven jeugd. Dit genre krijgt dan ook steevast de naam ‘boenkeboenke’. Hier is dat niet anders, maar noemen ze dat gewoon ‘punchipunchi’.
De betekenissen van het woord pancho: In de eerste plaats is het een adjectief dat niet veel meer wilt zeggen dan ‘lui’, daarnaast is het ook nog eens de naam voor hotdog. Verder is het ook de gebruikelijke afkorting voor de naam Francisco (voor mijn broer gebruiken we toch Fraan), en gebruikt men het ook voor wat wij ‘een penske’ noemen.
Op school loopt er een preceptor rond die Pancho wordt genoemd, dat is wat wij surveillant zouden noemen. Hij is een van die mensen hier in Río Grande die vloeiend Engels praat, en ook nooit Spaans tegen mij praat omdat hij het vreemd vindt met uitwisselingsstudenten in het Spaans te praten. Uit algemene interesse kwam hij mij woensdag even uit mijn les halen, omdat hij graag wou weten hoe je ‘I Love You’ in het Nederlands zei. Ik moest het dan opschrijven op een papiertje, waarop ook al Duits en Frans stonden. Hij was dus ook al Jule uit haar les gaan halen. Omdat hij duchtig op zoek was naar die woorden in alle talen van de wereld, heb ik hem ook maar even de Chinese doorgegeven.
Wist je dat het deze zaterdag mijn mama haar 50ste verjaardag was, en dat ik om die reden een klein uurtje met haar heb kunnen bellen via Skype/telefonietoestanden, en dat ik daar van genoten heb.
Het was ook de 8e verjaardag van de kleuterschool van mijn gastmama. Ik heb in de slagroomverjaardagstaart een nieuw gebruik van Dulce de Leche ontdekt. Ik vond dat niet slecht.
Ik heb eigenlijk nog nooit uitgelegd wat Dulce de Leche precies is, niet waar? Wel het betekent net zoveel als ‘het zoete van de melk’ en je kan het vergelijken met caramelstroop (dat zei Milou althans, ik heb volgens mij nog nooit caramelstroop gegeten). Ik zeg u, check die shit out, de volgende keer dat u een Albert Heijn aandoet.
Voor de meesten van jullie begint morgen een nieuw schooljaar, of een nieuwe werkweek. Doe dat goed, en vertel mij hoe het ging!
Mijn e-mailadres is niet veranderd, ik vraag me af waarom sommigen van jullie dat lijken te denken!

Un Beso Grande
Liefs,
Anneleen

Voor de Feestboekfriends...

2008-09-15T14:47:00.000-07:00

http://www.new.facebook.com/album.php?page=1&aid=7627&id=1041803960

Hier krijgt u nog een reden om u een facebook aan te schaffen.
Er bleken namelijk een aantal mensen te denken dat deze blog de enige place to be was voor Río Grandees materiaal, wel dan moet ik u toch teleurstellen.

Liefs,
Anneleen

Nog meer avontuuuuur...

2008-09-12T09:15:00.001-07:00

Er is nog geen week voorbij en ik moet weer een heleboel dingen vertellen.
De eerste boodschap is dat de verderzetting van het integratieproces zeer goede vorderingen maakt, gestaag en niet eens zo traag. Vandaag kreeg ik te horen dat ik nog twee weken naar de saaie Spaanse les moet, waar we echt haast niets doen. Ik vind dat niet zo erg, omdat YFU de cursus niet aagevraagd heeft, kan de school ons daar geen extra kosten voor aanrekenen. Rotary vroeg echter wel om de cursus, en die vier kindjes moeten 900 pesos betalen om een maand ‘s namiddags op hun gat te komen zitten. Nog eventjes en die herrie is voorbij.
Een ander voorbeeld van mijn verdergezette ver-Argentijnsing is het feit dat ik – deze week al – in slaap viel in de les. Het was niet echt een les, want Profe (of men zegge Teacher) van Engels zag de moeite er ook niet in om op te dagen. Als ons dat overkomt in de les van 7u45 tot 9u05, dan sluiten er toch al eens een paar oogjes.
Ook het schoolwerk begint nu te komen, en dat zint me wel. We zijn immers zo tam op school dat ik blij was met een beetje huiswerk dat ik begrijp, en dat toch nog teeds nieuw is voor mij. Voor het vak Comercio Exterior moet ik samen met Johanna en Milou een werk maken over de MERCOSUR en de Europese Gemeenschap. Het zit zo dat de klasgenoten al bezig waren met presentaties over MERCOSUR, en dat wij eerst naar die presentaties moeten luisteren, om zo enigzins iets op te steken over MERCOSUR en daarna aan onze taak te kunnen beginnen. Aangezien ik schoolwerk mijn hoogste achting geef, ben ik alvast begonnen aan het doorpluizen van Wikipedia omtrent deze opdracht. Onze taak zal er als volgt uitzien: Een beknopte historische weergave van Europese Economische samenwerking sinds de tweede wereldoorlog, een bondige weergave van de kenmerken en doelstellingen van de Economische Unie op dit moment. Dit laatste zullen we dan vergelijken met de dingen die we in de klas opsteken omtrent MERCOSUR. Ik vind dat ik er toch maar goed invlieg!
Dus dat was dinsdag.
Woensdag heb ik wederom niets begrepen van het vak ‘Op. Ing. y Egr.’, maar ik blijk niet de enige, dus het ligt niet aan mijn geringe kennis van de Spaanse taal. Tijdens wiskunde heb ik mijn talent in Afgeleiden maar eens laten zien. Vilchez was helemaal in de wolken. Take that, Lambibambi ;-). Nee, en serio, het is hier basiswiskunde, en van zijn uitleg over wat een afgeleide net was, heb ik helemaal niet begrepen. Maar ik kon tenminste out of the blue de correcte f ’(x)-en geven bij f(x)-en. ‘t Is trouwens niet dat we die dingen bewijzen hier...
In de namiddag hadden we dan een ceremonie voor de feestdag die er op donderdag is. De feestdag voor de leraar. (Ook mijn nieuwe mama heeft op haar kleuterschool vele cadeautjes gekregen.) De reden dat we die dag zo uitgebreid vieren is omdat San Martin ons grote voorbeeld is op school. Het lijkt een beetje op de manier waarop St.Rita onze patrones was in het Kontichse, maar dan zijn wij hier pattriotisch zoals wij thuis niet-gelovig zijn. San Martin was ooit nog leraar, alvorens hij besloot Argentinië te bevrijden, en daarom wordt hij hier extra gevierd.
Een paar meisjes moesten iets voorlezen voor deze ceremonie, daarna zong een man (ik denk dat hij een van de surveillanten is) een lied. Daarna zong Lautano van mijn klas ook een lied, en werd hij begeleid op gitaar door Guido, een andere klasgenoot. ‘t Is dat die jongens nu niet bepaald muzikale talenten zijn, maar de meisjes van mijn klas, en ik dus ook, hebben hen maar aangemoedigd met luide kreten. Velen mensen denuden van 2e Eco dat ze niet zo¡n goede klas zijn, omdat er vele kliekjes zijn. Ik vind dat je inderdaad wel ziet wie de betere vrienden en vriendinnen zijn, maar ik denk toch dat iedereen wel met elkaar kan opschieten.

Aangezien Argentijnen op elk mogelijk moment uitgaan, is een woensdag voor een vrije donderdag geen uitzondering. Florencia, een meisje van school, had Jule, Milou en mij uitgenodigd om naar het huis van een vriend te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Florencia kwam ons ophalen bij mij thuis, waar we verzameld hadden.
Het was in de auto van Riki, en mannen wat voor een auto was dat. Het type getuned Johnnenbakske, met het meest geweldige geluidsysteem, waar dan heel de rit lang liedjes uitknalden van de film Grease. Ik voelde mij precies in Disney Land of iets dergelijks.
We kwamen dan met zijn vijven aan in het huis van Nino, waar bleek dat de sprite al op was, dus kroop ik terug met Riki en Flor in de auto en reden we naar een van de 24/7 kiosken die de stad rijk is. Daar deden we onze spritekoopduties, en toen begon het grootste avontuur van de dag. We kropen terug in de auto en.... de tank was leeg. Het tankstation was maar twee blokken verder, dus hebben we geduwd. We kwamen aan bij de ESSO, hielden de auto tegen toen die bijna tegen de pomp aan botste en hebben getankd. Natuurlijk is het zo dat een auto niet goed start als de tank helemaal leeg geweest is, dus hebben we de auto maar aan het tankstation laten staan, en de 6 blokken naar het huis van Nino gewandeld. Riki blijkt de gewoonte te hebben het tanken te vergeten, en aangezien het de 6e of 7e keer was dat dit hem overkwam, keken de anderen al niet meer vreemd op.
Toen later de cola ook op was ging Juli (Julieta, de zus van Santiago uit een aantal vorige berichten) even met haar auto naar de kiosk, en ging Riki maar mee om daarna zijn auto nog eens te proberen. Succesvol kwamen ze terug met twee auto’s en een fles cola.
Hier in Argentinië kan je je rijbewijs veel makkelijker en gratisser halen dan in België, vanaf je zeventien, en dus gebeurt het (nogal vaak eigenlijk) dat ik in de auto zit met iemand jonger dan mij aan het stuur. Dat brengt altijd wel jolijt met zich mee.
Zoals wanneer Riki ons die avond terug naar huis bracht, met de totale bagage van 2 personen op de stoel van de passagier en 4 man op de achterbank, Eighties Disco hits uit het ingenieus geluidsysteem, dat zo luid stond dat we onszelf niet meer hoorden meezingen, reden we door de roetsjbaan van nachtelijk Río Grande.
Het was wel leuk, maar ik was toch ook lichtjes blij toen ik eruit mocht, en rustig in mijn bedje kon gaan liggen. Het was ondertussen ook al 3u30, en dan ben ik al eens moe.

Donderdag door de dag lag het internet in heel Río Grande plat, dus zag ik vandaag niets anders te doen dan op de internetloze computer blogberichten te schrijven en muziek te luisteren.
Ik heb ook nog eens een bezoek gebracht aan het stadscentrum, maar wat was het toch o zo koud vandaag, en wat vertik ik het toch om om de haverklap voor de taxi te betalen. Voor de rest was het wel een mooie dag, met het type zonneschijn dat je gezichtje wel verwarmd, maar helemaal niet kan opboksen tegen de sterke frisse wind.
Ik heb al heel de dag het gevoel dat het zaterdag is, maar dat is het dus niet, want morgen is het school. Ik kruip vandaag vroeg onder de wol, zodat ik morgen voor de verandering niet heel slaperig in de klas zit.
Ik heb mij door Fran laten overtuigen morgen mee te gaan naar een feestje in het huis van een van zijn klasgenoten. Al een geluk dat er ook een aantal mensen meegaan die ik wat beter ken dan die sjarels. We zullen wel (foto’s) zien wat dat gaat geven.

Liefs,
Anneleen

P.S.: Ik heb dit bericht zo senil mogelijk na donderdagavond half acht gepost. Omdat ik het op dit moment afgewerkt heb, en het internet kapot was! Dit telt voor DONDERDAG 11/09/08!!!
P.P.S: Sylvie, veel succes in Salamanca!
P.P.P.S: Berlin Boys, gedraag jullie!

De eerste schoolweek is gepasseerd, en we leven nog.

2008-09-07T08:58:00.000-07:00

¡ Buen Dia !

Ik meen me te herinneren dat ik al vermeld had dat de Argentijnen vaderlandslievende mensen zijn. Dat uit zich op vele verschillende manieren: ze kennen allen het volkslied en hebben een haatverhouding ten opzichte van Chilenen. Deze week ontdekte ik een hele andere traditie die me toch even met verstomming sloeg. Dagelijks, omstreeks 7u45 bij het krieken van de dag, wanneer het akelig donker is en alle leerlingen van de school verzamelen om slaperig aan de dag te beginnen, gebeurt het. We staan per klas in een rij, en dan begint het grote spektakel. 2 leerlingen die elke dag lukraak worden uitgekozen stappen naar voren waar een vlag van Argentinië (benedenstok) hangt. Dan begint er een lied dat begin met woorden die lijken op ‘O Bandera Azul y Blanca...’ en dat wel een tijdje verder gaat met allemaal woorden die ik nog niet echt versta. Intussen wordt dan de Argentijnse vlag gehesen op een sierlijk en rustig tempo.
Daarna gaan we naar de klassen waar de les begint.
Dat ik in mijn vorige bericht Schrik, met grote S, uitdrukte in verband met dat het misschien toch zeer intensief zou kunnen worden dit jaar, was nogal voorbarig. De grens tussen wat toegelaten is en wat door de vingers gezien wordt is redelijk Vaag, met grote V. Als je moe bent, leg je gewoon je hoofd neer, als je wilt babbelen doe je dat gewoon. Alles wat je in België zelfs in je stoutste dromen zelfs niet zou durven, lijkt hier de normaalste zaak van de wereld.
De Wiskunde houdt zich op dit moment bezig met het tekenen van grafieken van functies van het type met een Verticale Asymptoot en een Horizontale of Diagonale. Ook de Engelse les gaat van een leien dakje. Je hebt hier geen les in je klas, maar op basis van je niveau. Geheel terecht zit ik in niveau 7, wat het hoogste is. Ik moet op mijn tong bijten om de leerkracht niet te verbeteren wanneer ze een fout begaat. (Spijtig genoeg voor haar gebeurt dat eigenlijk echt te vaak, wat het moelijk maakt voor de betweter in mij om stil te blijven.) Ik vind dat wel een goed systeem, want we houden ons bezig met literatuur. Op dit moment lezen we A Call for Death van John Le Carré.. Het is echt de enige les waar ik het gevoel heb dat ik iets leer, omdat ik het begrijp en het nieuw is.
De economische vakken blijven vaag in de oren klinken, maar ik noteer wel alles wat de leerkrachten zeggen. (en ik doe dat nog niet zo slecht)
Er is bv. een leerkracht van mij die in de avondschool les geeft aan mijn nicht hier. Via haar kwam ik te weten dat de leerkracht helemaal niet door had dat ik een uitwisselingsstudent ben, maar dat ze gewoon dacht dat er een slightly retarded individu in haar klas zat, die het woord ¿Qué? in repeat had staan, en dan viel la Profe een beetje van de spreekwoordelijke stoel, wanneer ze te weten kwam dat ik uit België kom.
Ik weet het niet van U, maar ik vat dat op als een compliment.

Die ochtenden naar school gaan betekent ook dat ik op een ongoddelijk vroeg uur moet opstaan. ‘t Is dat ik mij hier snel aan pas, maar woesdag tijdens de film in Spaanse les, zijn mijn oogjes toch ook eventjes stevig geloten geweest.
Even serieus, ik word hier echt extreem snel moe. Het ligt misschien aan het klimaat en de aanpassing en de Argentijnse mañana mañana stijl, maar door de week val ik echt om 22u als een blok in slaap. Alle uitwisselingsstudenten zijn hier immens populair, iedereen komt met ons praten en wuift goeiedag. Dat op zich is geweldig, maar als je rustig eventjes wilt praten met je vrienden tijdens de pauze, lukt dat niet altijd, en dat stoort. Iedereen komt vanalle vragen stellen. Een logisch maar ondertussen toch afgezaagd hitlijstje: ‘¿Como te llamas?, ¿ De donde sos?, ¿Hasta cuando vas a estar acá?, ¿ Tienes novio?, ¿ Te gusta la Cumbia? Op die eerste vraag is het antwoord de laatste week veranderd in: Anneleen, pero me llaman Anni, porque es mas facil. Anni is ondertussen dan ook mijn roepnaam.

Vrijdagmiddag stonden er zeker 15 meisjes uit Novena om ons heen, (dat komt overeen met het derde middelbaar) Het is zeer schattig dat ze ons zo intressant vinden maar soms willen we toch eventjes met rust gelaten worden. Ze hielpen wel met het opnieuw knop van Jule's das, het dasknopen is een proces waar ik toch ook niet zo vertrouwd mee ben.

Een ander fenomeen dat het leven hier vermoeiend maakt is het feit dat de jeugd hier zowel vrijdagavond als zaterdagavond heel de nacht staat te feesten en van Illegal Drinking staat te doen. Ik vind die 18+ regel eigenlijk echt extreem belachelijk, want telkens als er eens een minder legitieme get together plaatsvindt doet iedereen zijn best om zo snel mogelijk alle bewustzijn te verliezen.
Mijn mening hieromtrent is dat er veel minder drankverbruik zou zijn bij ‘minderjarigen’ moest dat gewoon legaal zijn, en niet iedereen kostte wat het kost poepeloere zat wil zijn.

Jule en ik gaan proberen het fenomeen 'eens rustig een avondje thuis zitten' te introduceren. Misschien vervaagd de grens tussen Integreren en Koloniseren dan wel, maar dan zijn wij nog mensen op het einde van het weekend.

Ik kan me niet herinneren of ik het al verteld had, maar sinds begin vorige week woont er in Río Grande nog een andere Belg. Zijn naam is Kevin en hij verblijft hier een jaar via Rotary. Hij wordt achterna gezeten door alle meisjes omdat hij een bezitter is van twee ogen zo blauw. Dat is hier natuurlijk een echte afwezigheid.
Johanna, Milou (Nederland) en ik hebben hem kunnen overtuigen om mee te komen naar de tangoles, hier zie je ons een demonstratie geven op school.

Vrijdagavond en -nacht waren dan ook weer wild. We hielden Asado bij Eloy thuis met de uitwisselingsstudenten en nog wat andere vrienden en daarna gingen we naar una Joda. Een redelijk clandestien soort feestje, waar het mogelijk is voor de minderjarigen om te drinken tot de politie binnenvalt, het licht aan gaat en we de boel verlaten. Dat gebeurde al omstreeks half drie, en aangezien we met zijn vijftienen waren, zijn we maar naar huis gewandeld. Het waren een vijftal kilometers vol plezier.

Al na drie weken aanwezigheid in Argentinië voel ik dat mijn positie op de Gausscurve van gemiddeld vleesgebruik per persoon per jaar sterk verplaatst. Asados en zaterdagavondse verrassingen, daar moet ik toch nog echt om worstelen met mijn bord hoor. Hier eventjes een foto van het stukje vlees, met een Francisco erbij, kwestie dat je gelooft hoe groot de lekkernij was. (Dat is trouwens inderdaad het flogkapsel)
Je kunt dat niet geloven, hoe lekker dat dat is. (Het is inderdaad een heel beel, bil inc. van een koe)

Ik doe mijn best om meer en meer foto's te maken met mijn nieuwe toestel, kwestie goed te maken wat ik gemist heb.

Lieverds, hou jullie goed!

Liefs,

Anneleen

Pleasing Fans...

2008-08-31T09:33:00.000-07:00

Op algemene vraag van mijn papa, die me gemeld heeft dat er mensen zijn die dagelijks uitkijken naar nieuws uit Río Grande, zet ik mij maar weer eens aan het werk. Neem in achting dat het vandaag zondag 31 augustus is, en dat ik berichten schrijven al eens verspreid over verschillende dagen, omdat dat gewoon echt handiger is. Si, yo sé, estoy muy pancha.

Morgen maandag is het 1 september. Toeval wil dat dat de offíciële start van het nieuwe schooljaar is in België, en dat die dag voor mij toch ook een beetje die functie zal dragen.
Lesdagen starten hier om 7u45. In de voormiddag heb ik 6 lesuren van 40 minuten en 2 pauzes van 10 minuten. Dat maakt het 12u05 wanneer de middagpauze start en alle stedelingen hier haastje repje naar huis bewegen voor El Almuerzo. Om 13u30 beginnen de lessen dan weer, en dan zijn het 5 lesuren van 40 minuten en wederom 2 pauzes van 10 minuten. Om 17u10 eindigt de lesdag dus officieel.
Als er mensen zijn die van mening waren dat ik hier een jaar op mijn lui gat ging liggen, geloof mij, ik denk dat het nog wel eens zeer intensief zou kunnen worden.
Op school ga ik naar de richting Economie. Ik heb deze richting gekozen omdat de richting Humanidades bilingual is (Engels en Spaans, hangt er vanaf welk vak), en ik vind dat ik al genoeg Engels kan. De enige andere keuze voor een totaalpakket Spaans bestaat in de richting Electronica, en sorry bompa: televisies herstellen hoort niet echt tot mijn vaardighedenpakket.

Toen ik mijn lessenrooster kreeg schrok ik wel eventjes. Mijn vakken bestaan uit Engels (als vreemde taal), Wiskunde, Economisch Recht, Liquidaties, Invoer- en uitvoer – iets dat ik niet echt begrijp, nu – bepalingen. Ook andere vakken zoals LO en Filosofie staan op het lijstje (jippie)
Ik ken al een aantal van mijn klasgenoten en het zijn echt lieve mensen, ik twijfel er niet aan dat ze me al lachend gaan helpen met alle dingen die ik echt niet ga verstaan.
Ik ben wel blij dat ik allemaal vakken heb waar ik niets van weet, zo kan ik toch eens zien of ik een mening heb over het belang van economische kennis. (Nee, even serieus, ik vind dat allemaal geweldig interessant, ik heb gewoon echt schrik om extreem af te gaan)

Dit weekend heb ik niet stil gezeten.
Vrijdagavond – nacht – was het hier Floggerfest in Río Grande, voor de allereerste keer. Ik heb tegen sommige van jullie, trouwe lezers, al eens wat gezegd over het fenomeen ‘Flog’.
Fotolog is een site zoals Netlog, die zich sterker concentreert in de richting van het visuele aspect. Een deel van de jeugd in Argentinië heeft dus een fotolog. Ze posten foto’s van henzelf op hun site, en zo kan je naar de foto’s van iedereen kijken en een beetje commentaar geven.
Floggers hebben een zeer herkenbaar en eigenaardig kapsel, en ook hun kledingstijl springt in het oog, to say the least. Het is niet echt mijn type mensen, maar mijn gastbroer blijkt hier in Río Grande de King of Flog te zijn, dus gingen ik en Johanna, een meisje uit Duitsland, de sfeer daar even opsnuiven. Kwestie van álles gezien te hebben.
Het was meteen ook de laatste keer dat we naar de Floggers gegaan zijn, want ze zijn echt een beetje silly en ‘hey-look-at-me’, maar we hebben eens goed gelachen.

Zaterdagmiddag ben ik samen met Johanna, Eloy en Santiago (twee van mijn nieuwe klasgenoten) doorheen het centrum van Río Grande getrokken, en heb ik eindelijk aan mijn orientatie kunnen werken. We hebben dat al wandelend gedaan, en we zijn ook langst de kust gewandeld. Koud gelijk de pest, maar wel geweldig mooi.

Zaterdagavond zouden we met zijn vieren naar de cinema gaan, maar zoals dat hier gaat maakt mijn gastmama elke zaterdag pizza, en dat was wat uitgelopen, met als gevolg dat ik net iets te laat aan het huis van Eloy stond, en we pas om 22u39 aankwamen aan de cinema, waar de film begonnen was om 22u30.
Naar het schijnt is de cinema de enige plaats in heel Argentinië waar je echt op tijd moet zijn om op tijd te zijn.
Het zijn hier niet de stiptste mensen, maar dat stoort niet zo.
In de plaats van de cinema, zijn we dan maar wat films gaan huren en hebben we die bij Eloy thuis gezien.

Kijk eens aan, het is nog steeds 31 augustus, en ik heb weer een heel epistel geschreven.

Nog even snel antwoorden op de naamloze vraag van de week, Ik moet niet echt helpen bij het vereren van vermeende of weldegelijk bestaande opperwezens. Buiten het feit dat hier een afbeelding voor de verering van onze lieve moeder de vrouw Maria tentoongesteld is, zijn we hier niet zo gelovig.

Zo, Mama, Nora, Alda, en al mijn andere fans daar in het verre Belgie, dat ik geen klachten meer moet horen via mijn papa over het feit dat ik te weinig schrijf!

Liefs,
Anneleen

P.S.: Als jullie het een beetje zwaar hebben met mijn afwezigheid, weet dan dat je me altijd een brief of postpakket kan toesturen op het volgende adres:

Anneleen Aerts
Luisa Rosso 829 piso 2 dto. 3
9420
Río Grande
Tierra del Fuego
Argentina

P.P.S: Op naar Asado! Hhmmm **kwijl, kwijl, kwijl**

Verderzetting van het integratieproces.

2008-08-28T07:06:00.000-07:00

Om op die uiterst interessante en belangrijke vraag over de muziek in Argentinië te antwoorden, ook al weet ik nog steeds niet wie ze gesteld heeft. (hint: men late een geldige naam achter bij een reactie!)
De meeste nummers worden vertaald. Het is een fenomeen waar ik lichtelijk misselijk van word, vooral omdat ik het gemerkt heb aan 2 geweldige nummers. (Cassius – Toop Toop en The Scorpions – Wind of Change) Toch blijkt dat vele Argentijnen dat ook zelf lichtjes belachelijk beginnen te vinden. Op televisie verschijnt immers vaak een reclamespotje dat even op de belachelijkheid van deze vertaalziekten wijst, en terwijl nog wat gsminformatie biedt. Het is een clipje van ons eigenste Technotronic met Pump up the Jam, maar dan vertaald, om aan te duiden dat al die vertalingen silly as hell zijn. (Infla la Mermelada, Inflala, ...)
http://www.youtube.com/watch?v=iekujls74aM&

Verder, naast de muzikale zorgen, hoor ik ook bezorgde kreten om de voeding die ik hier tot mij neem.
Ik moet je geruststellen en zeggen dat het allemaal wel meevalt. Okay, men eet hier 4 keer per dag, maar eentje overslaan is echt niet al te moeilijk.
Ontbijten (Desayunar) – Het Ontbijt (El Desayuno): Je kan het zelf samenstellen, uit normale producten zoals fruit en yoghurt, met de normale bijbehorende dranken.
Middageten (Almorzar) – Het Middageten (El Almuerzo): Rond 12u15 komt iedereen hier naar huis van school en werk, en eten we warm eten. Omdat er nooit veel tijd is om een groot feestmaal te bereiden, eten wij (en vele andere Argentijnen) gekocht eten uit plastieke bakjes. Het lijkt alsof het ‘van de traiteur’ komt, het is hier zelfs een heuse business. Een beetje zoals in België de broodjeszaken gouden zaken doen op de middag.
Rond de zessen hebben we een maaltijd waar ik geen vertaling voor kan geven: La Merienda (Meriendar, Tomar la Leche) Bij deze dagelijkse gelegenheden drinkt men een melkvariant en eet men er iets geweldig zoets bij. De melkbereiding varieert van warme chocomelk (met echte melk dus, want ik herinner mij dat er discussie bestond over de naam van chocomelk als het met chocopoeder, melkpoeder en warm water gemaakt wordt), tot bananenmilkshake. Men eet vaak iets met koekjes, cake, en in het weekend (of wanneer we het met een aantal vriendinnen doen): facturas. Het hangt er een beetje vanaf.
Rond de negenen, tienen of soms zelfs elven hebben we dan het avondeten (La Cena, Cenar) Het is deze keer een wel zelf bereid warm gerecht.
Dit laatste gerecht sla ik het vaakst over, omdat de Merienda al eens uitloopt en ik tegen tien uur echt wel moe genoeg ben om te gaan slapen.
Men heeft hier ook de instelling dat je als je honger hebt maar iets uit de frigo (La Heladora) hoeft te nemen. Het gebeurt dus ook dat we geen Cena klaarmaken omdat iedereen al zelf gegeten heeft.

Op school ga ik nog steeds alleen namiddagen, dat is waarom U mij tot hier toe tussen 14u30 en 16u30, jullie tijd, vaak online ziet verschijnen. ‘s Namiddags heb ik ‘intensieve’ Spaanse les. De andere uitwisselingsstudenten en ik zijn heel goed geworden in het praten over andere dingen dan de Spaanse les. Dario, de leraar vind dat niet zo erg zolang we maar in het Spaans praten, en dat gaat elke dag een beetje beter.
Woensdagen kijken we een film. Toen dit werd aangekondigd dacht ik, joepie, iets van Pedro Almodóvar of ander dergelijk materiaal. Maar nee, gisteren keken we naar Little Miss Sunshine: gedupped en met Spaanse ondertiteling. Op een manier past dat niet – echt, NIET – bij een zeer Amerikaanse film. Vandaag in de les zullen we de film dan bespreken, in het Spaans.
Vanaf maandag mag ik waarschijnlijk in de voormiddag naar de echte klas, en dan in de namiddag nog steeds Spaanse les. Het is in ieder geval vooruitgang, want dan ga ik echte Argentijnse klasgenoten hebben. Nu ken ik wel een aantal mensen, maar het is toch niet hetzelfde.

Om af te sluiten nog wat nieuws op technologisch vlak. Mijn Belgische simkaart doet het hier absoluut niet. Al wat je me gestuurd zou hebben sinds mijn tussenlanding in Madrid heb ik niet gekregen. Ook heb ik mijn fototoestel laten vallen, en nu is het scherm kapot. Ik neem er wel nog fotos mee, maar zoals ik dan later op de pc merk, zit er niet vaak iets echt goeds bij. Ik ga een nieuw toestel kopen. Het is allemaal niet zo duur hier.

Ik vind dat ik dat hier zeer degelijk doe, berichten over Río Grande, jullie weten nu veel meer over mijn doen en laten dan normaal gezien. Dat jullie mij ook eens af en toe laten weten wat jullie uitsteken!

Ik ga tegenwoordig trouwens dinsdagen en donderdagen naar de tangoles.

Liefs,
Anneleen

Eerste week

2008-08-22T09:53:00.000-07:00

Er is weer wat tijd gepasseerd sinds mijn laatste bericht, maar niet getreurd, momenten van eindeloos wachten op nieuws uit het (verre) Zuiden, dat kan je gewoon worden. Dit gaat sowieso nog sneller dan de post.

Vrijdag ben ik dus naar dat verjaardagsfeestje gegaan, het zusje van Paula’s beste vriendin werd 5, en zoals het een verjaardag betaamt, wordt dat gevierd.
Des nachte zette ik mijn eerste stapje in het Argentijnse uitgaansleven. Ik kan een aantal dingen zeggen over ‘de jeugd’ in het algemeen: het zijn schoorstenen die elke vrijdag en elke zaterdag heel de nacht in de disco wat van Illegal Drinking staan te doen.
Omdat ik een zuurstoflievend mens ben, had ik eventjes de buitenkant van die zaal opgezocht. Nu had ik dat beter niet gedaan, want het is hier natuurlijk nog altijd winter met als resultaat dat ik de hele zondag en de halve maandag in bed heb doorgebracht met 38.5 graden koorts en keelpijn als gezelschap.
De trip naar Ushuaia die maandag op de planning stond viel daardoor in het water, maar we zijn toch eventjes over en weer gereden naar Tolhuin.
Het is de enige stad op de weg naar Ushuaia, en ze is mini. Ze hebben er een grote en zeer beroemde bakkerij, waar ze gigantisch overheerlijke facturas verkopen. Overal in de bakkerij hangen fotos van alle beroemdheden die er al eens geweest zijn, allemaal Argentijnen en voor mij dus onbekenden natuurlijk.
Tolhuin ligt ook aan een groot meer, dat aan de voet van de Andes ligt. Het is duidelijk dat het daar mooi is.

Dinsdag mocht Anneleentje dan voor de allereerste keer naar school. Vanaf begin september ga ik pas echt in een klasje met Argentijnen zitten, nu zit ik nog samen met een aantal andere uitwisselingsstudenten in het Spaanse klasje, en moet ik alleen namiddagen gaan.
Iedereen op school is heel lief en heel geïntresseerd in alle Europeanen. Ze komen allemaal goeiedag zeggen en vragen hoe het met ons gaat.

De school waar ik naartoe ga heet CIERG en staat voor Colegio Intégral de Nogiets (zou het Educación zijn?) en Río Grande, en voor het een school was, was het een shoppingcenter. Dat kan je vooral nog zien aan de cafetaria, die echt lijkt op de kantine van het zwembad van Aartselaar, en de fontein, die droog staat, in de inkomhal.

En we dragen er ook een uniform... (Afschuwelijk...)

Woensdag vielen de lessen in de namiddag al meteen weg, omdat het een ceremonia was voor San Martin, de bevrijder van Argentinië. Alle kinderen van de kleuterschool en lagere school die de CIERG ook bevat, deden per klas een stukje voor uit zijn leven om hem te huldigen. Iedereen zong ook het volkslied en wapperde met de vlag. Ik heb maar wijselijk mijn beste imitaties van buren gedaan.

Over een half uurtje moet ik weer op school zijn, dus ik ga dat afgrijselijke apenpakje maar weer aantrekken.

Liefs,

Anneleen

Eerste volledige dag in Río Grande.

2008-08-16T12:21:00.000-07:00

Het grote avontuur ging pas echt van start op de avond van de 14e, toen ik mijn laatste uren in Buenos Aires doorbracht. Nadia, mijn oudste gastzus, kwam me bezoeken in de hostel waar we met de Belgen van YFU verbleven. Dat deed ze omdat ze pas met Kerstmis terug naar Río Grande komt.

Eerder die dag hebben we nog een klein toertje in Buenos Aires zelf gedaan, waar ik 's werelds rijkste kerkhof heb bezocht, waar alle beroemde en beruchte Argentijnen rusten: onder andere Evita, en Sarmiente: Argentinië's bevrijder. Alle graven leken wel kleine kathedraaltjes, het waren dan ook eerder mausolea, maar echt echt sjieke. Het kerkhof blijkt ook wel dé plaats waar alle daklozen overnachten en alle straatkatten leven.

Omstreeks 23u die avond vertrok mijn vlucht van Buenos Aires naar Río Grande. Dat was deze keer maar 3u vliegen, maar dan wel in een boemelvliegtuigje: extreem koud en zeer veel lawaai van de motor. Het bleek toch dat ik moe genoeg was om er bij in slaap te kunnen vallen.
02u00 des nachte: Anneleen landt in Río Grande.

Wat ik vrijdag allemaal wel niet heb gedaan!
Je weet ondertussen dat mijn gastmoeder directrice is van een kleuterschool, wel daar ben ik samen met Francisco op bezoek geweest. Zoals het een kleuterschool betaamt lopen er vele kleie kindjes en juffrouwen rond: wat je moet wete van Argentijnen is dat ze je allemaal een kus geven bij ontmoeting, wanneer je ergens binnenkomt en wanneer je ergens vertrekt, en dat je al hun namen moet onthouden. Simpel is anders. Iedereen komt ook spontaan dag zeggen, want ik ben hier bijna een attractie.
In het tuintje hadden ze kippen en een aggresieve haan, die Francisco en mij heeft aangevallen (auw).

's Middags waren we dan weer thuis om te eten, ze komen hier trouwens allemaal naar huis 's middags om te eten, elke dag.
In de late namiddag zijn we naar de school gegaan om me in te schrijven, ik kreeg er een kleine rondleiding van Marcello, de hoofdconcierge.
Ik werd zwaar bekeken, maar dat zal ik gewoon moeten worden.
Dinsdag beginnen de lessen, want maandag is het feestdag van San Martin, wat hij ooit gedaan heeft heb ik nog niet zo begrepen.

Rond 16u ben ik op bezoek geweest in een andere kleuterschool, waar de gastmama ook iets te zeggen heeft, en gastzus Paula werkt. Ik hielp er met het vieruurtje (facturas, koffiekoekjes van de lekkerste soort) en daarna las ik een boekje voor van Winnie de Poeh, in het Spaans. Het is duidelijk waarom het schattigste kindje ever mij heeft uitgelachen met mijn uitspraak.

's Avonds was ik extreem moe, en vanochtend ben ik pas opgestaan om half 12, maar dat was niet zo erg. Zometeen ga ik met Paula terug naar de kleuterschool, er is een verjaardagsfeestje voor iemand.

Vanavond ga ik mee met Francisco naar een feestje. Hij zei: ' It's non-alcoholic, so there will be lots of dancing. ' Ik vond dat wel tegenstrijdig met het Belgische, maar de leeftijd voor legaal drinken is hier op 18, en de gemeenschap biedt al eens een alternatief. Ik zal je weten te zeggen hoe het gegaan is. Nu moet ik naar dat verjaardagsfeestje!

Liefs,
Anneleen

¡ Buenos Dias !

2008-08-15T06:22:00.000-07:00

Eventjes kort om te laten weten dat ik veilig en wel aangekomen ben in het landelijke, frisse, maar o zo mooie Río Grande. Het tijdsverschil staat op 5 uur, wat het hier 10u24 maakt terwijl ik dit schrijf, en u het al zou moeten lezen omstreeks 15u30.

De vliegtuigrit was lang en vervelend: het personeel van Iberia is lui en sloom, het geluid van de film wertke helemaal niet en 12u en 20 minuten Madrid -> Buenos Aires zijn nog nooit zo traag vooruit gegaan.

Tijd voor ontbijt!

Liefs,
Anneleen

Todo Sobre mi Familia Anfitriona!

2008-08-08T15:01:00.000-07:00

Goeienavond sympathieke boeren!

Sedert enkele dagen weet ik ietsje meer in verband met mijn gastfamilie.
De nieuwe papa en mama heten Juan en Nora, en zijn respectievelijk een technieker en de directrice van een kleuterschool.
Ik heb 3 oudere zussen en een jongere broer.
De twee oudsten (Nadia(23) y Soledad(21)) wonen in Buenos Aires. Nadia is net afgestudeerd als sociologe en Soledad studeert medicijnen. Thuis is er nog Paula (19) en Francisco(16). Paula werkt in de kleuterschool waar de mama ook werkt en Francisco gaat gewoon naar school.
Dit alles tesamen weze de Familie Finck, ze wonen in Rio Grande op Tierra del Fuego, dat is zo'n 13420 km verwijderd van de Lijsterlaan.
http://maps.google.com/maps?&q=-53.772600,-67.720418&spn=0.1,0.1&output=kml

Het is daar op dit moment putje winter, de sjaal en muts zijn ingepakt. (De zonnebril voor alle zekerheid ook)

Liefs,
Anneleen

2008-07-28T11:41:00.000-07:00

Een kleine selectie van de vele foto's die werden gemaakt op mijn 18e verjaardag /afscheidsfeestje, afgelopen vrijdag.

Intussen ben ik een stukje verder in het bureaucratisch doolhof dat een visumaanvraag is, en weet ik nog steeds niets ivm mijn gastgezin.
Ik weet wel dat het nog maar 16 dagen is vooraleer ik samen met zes andere YFU'ers vertrek. We zullen woensdagochtend 13 augustus op de vlucht van 7u55 richting Madrid zitten, om zo door te vliegen richting Buenos Aires.
Geduld is een deugd, aldus wordt gezegd...
Liefs,
Anneleen

2008-07-22T10:38:00.000-07:00

Lieverds!
Binnen een goeie drie weken is het zover en vertrek ik naar Argentina. Er moet natuurlijk nog vanalles gebeuren vooraleer het zover is.
Het visum staat nog niet helemaal op punt, ik heb totnogtoe (NOG STEEEEEDS) geen gastgezin en er moet nog zeer veel gefeest worden de komende 22 dagen. Doe met me mee zou ik zeggen!
Ik kan nu nog niet zoveel vertellen op deze 'blog', dat komt wel als ik wel degelijk iets wilds en spannends meemaak.

Voel je vrij om een reactie achter te laten, maar je mag er ook gerust mee wachten tot er hier een zinnige boodschap staat.

liefs,
Anneleen