maandag 13 april 2009

Vrolijk Pasen!

Aangezien het nu toch al heel lang geleden is dat ik nog eens iets opgeschreven heb, dacht ik dat het nog eens tijd werd om een berichtje te plaatsen. Hier zijn we dan!
Ik zal beginnen waar ik vorige keer geëindigd ben.
Begin maart is de school hier weer begonnen voor mij. Ik moet alleen maar ’s voormiddags gaan en dat lijkt nog te lang! Ik ben niets meer gewoon. Om 7u45 heisen we elke dag de vlag op, met een geweldig lied erbij dat we eigenlijk allemaal zouden moeten meezingen, maar niemand echt doet, buiten die mens die op het secretariaat werkt, dat zich vlak achter de plaats waar onze klas altijd moet staan, bevindt. Die heeft zo’n geweldig diepe stem en die mens zingt ALTIJD mee.
We zitten in de klas met zijn 34’en, en dat is wel knusjes gezellig, als ik eerlijk mag zijn. Ik snap toch niet dat leerkrachten daar goed les kunnen geven, want dat is meer dan eens een geweldig Kiekekot!
Verder is het wel fijn dat ik heel de namiddag, van ALLE dagen vrij heb. Ik spendeer die vrije tijd natuurlijk niet al te vaak met nuttige dingen, maar vooral met naast het zwembad liggen en best wel een aantal films kijken. Ik lees ook nog steeds/opnieuw stug door in Geert Mak’s In Europa, en ik kom voo elk ding dat ik opnieuw lees, twee dingen tegen die mij volledig ongelezen lijken, en dan te denken dat ik er al een derde keer in bezig ben! Ik heb ook pas (eindelijk) Como agua para chocolate uitgelezen. Toen ik hem voor Kerstmis kreeg, verstond ik er namelijk nog steeds niet al te veel van, maar nu ging het wel beter! Ik kan dat boek dan nu ook aan iedereen aanraden, maar dan best wel in het Nederlands! Dat zal dan Rode Rozen en Tortillas zijn.
Verder ook twee keer naar de Goyaanse bioscoop geweest. De Eerste keer zag ik met Hedda ‘Bride Wars’ e de tweede keer was ik met Vicky, mijn klasgenote naar ‘The Curious Case of Benjamin Button’ gaan kijken. Ik blijk na elke Brad Pitt-film te vergeten hoe echt knap die kerel wel niet is, tot ik dan de volgende keer er weer aan herinnerd word.

Ik weet echt niet wat ik verder nog kan vertellen! Elke thema-aanvraag is zeker welkom!

Ahja, Argentijnen, katholiek als ze zijn, geven echt bitter weinig om de katholieke feestdagen! De paasvakantie heeft hier maar van donderdag tot zondag geduurd, en dat is NIET eerlijk.
We zijn in het speedbootje naar Avellaneda gegaan voor 3 dagen, en onderweg in de rivier zijn we een aantal ecte krokodillen tegen gekomen, in het wild. Gelukkig ver genoeg van ons verwijderd! Dat is dan dezelfde rivier waar ik drie weken geleden een poging tot waterskiën gepoogd heb, en pas nu ontdekt dat er ook krokodillen in rond zwemmen. Nooit meer dus!
Ik ben ook bezig met het posten van foto’s op facebook, die u door op deze link te klikken, kan gaan bezichtigen. http://www.facebook.com/album.php?aid=21055&id=1041803960&l=6912d6aaf5

Liefs,
Anneleen

vrijdag 27 februari 2009

¡Recién volví de viaje y ya los extraño tanto!

Voor alle mensen die hun msn af en toe bezoeken en mij gemist hebben: Ik Ben er Weer!
Eerst en vooral op mijn dooie gemak een aantal mailtjes beantwoord en een aantal foto’s online gezet. De Facebookgebruiker is ze al tegengekomen, de niet-Facebookgebruiker vindt ze op de volgende links.
http://www.facebook.com/album.php?aid=17873&id=1041803960&l=e0cd9
http://www.facebook.com/album.php?aid=17882&id=1041803960&l=aaca6

Tijdens de reis hebben we officieel vier provincies aangedaan, maar met samenkomen in Buenos Aires en dan naar de startplaats te rijden, ben ik er wel in wat meer geweest... In de provincie Tucuman bezochten we alleen de hoofdstad San Miguel de Tucuman, waar in het jaar 18-nogiets officieel de Onafhankelijkheid van Argentinië werd ondertekend. Daarna zijn we direct doorgegaan naar de provincie Salta, waar we dichtbij de gelijknamige provinciehoofdstad in een hotelletje gelogeerd zaten. Heel veel culturele tradities en gebouwen gezien in de stad, en in het stadje Cafayate een aantal geweldige bergen gezien, en ook een vieze wijn geproeft. Tussen al die bergen door werd ik vaak herinnerd aan Mr. Poriau, blijkbaar wist ik nog wat aluviale vlakte, platentectoniek, en meer van soortgelijks geografisch materiaal betekende. Dat stemde mij ook wel gelukkig, ik weet dat ik nog niet volkomen dom geworden ben hier waar men eigenlijk echt niet vewacht dat iemand nadenkt. (okee, dat was een beetje cru, maar soms is het echt waar.)

Ook hebben we met behulp van een kabeltjeslift een berg beklommen. We zaten met alle vijf de Belgen samen en dat was zonder twijfel een van de grappigste momenten van de hele reis, omdat we samen In de Gloria en Neveneffecten aan het citeren waren.

Na Salta gingen we door naar de provincie Jujuy, waar we de hoofdstad San Salvador de Jujuy volledig links van ons hebben laten liggen en doorgereden zijn naar Tilcara.
Tilcara is een net iets groter stadje in ‘La Quebrada de Humahuaca’, wat een gebied is tussen twee bergketens in. In die streek bezochten we Purmamarca en Humahuaca. Het is daar heel anders als in Centraal Argentinië, er is duidelijk nog meer aanwezigheid van wat ze Indios noemen, de mensen die door de Inca’s zijn vertrappeld vooraleer die door de Spanjaarden zijn vertrappeld.

Na veel te veel geld uitgegeven te hebben op alle leuke artisanale marktjes in Jujuy hebben we een busrit van 24 uur en 50 minuten ondergaan on aan te komen in het dorp Uspallata, in de provincie Mendoza.
Daar hebben we de hoogste berg van Zuid- Amerika bekeken: De Acongagua, en geraft op Río Mendoza. Op de allerlaatste dag hebben we een wijngaard bezocht, en het grote park van Mendoza Capital bezocht, waar we afscheid moesten nemen. De mensen die in Mendoza of dichtbij woonden splitsten zich daar al van de groep af, en ik ben samen met de rest terug naar Buenos Aires gereden in een busrit van een 14 uren. Daar ging het afscheidnemen verder, omdat er elk uur wel iemand vertrok. Ik ben uiteindelijk om 20u op de Bus naar Goya gestapt en de volgende ochtend hier weer thuis in Goya aangekomen.

Het was heel vermoeiend, heel veel nieuwe toffe mensen leren kennen, maar ik ben toch wel blij weer rustig ‘thuis’ te zijn.

Wanneer school net begint weet ik niet, want naar het schijnt beginnen ze hier al met staken, wOOt wOOt.

Mensen die niet kunnen wachten tot ik terug ben kunnen zich op donderdag 25 juni 2009 rond 19u in de luchthaven van Zaventem melden, want rond die tijd loop ik normaal gezien uit de ‘Aankomst’ deur.

Liefs,
Anneleen

donderdag 5 februari 2009

20090205

Het is hier net elf uur ‘s avonds gepasseerd, en ik richt mij na lange tijd nog eens tot jullie. Ik excuseer mij niet voor het lange wachten, want als ik geen zin heb om eens te schrijven, dan gebeurt dat niet.
Vijf februari vandaag. Nog negen dagen voor ik op yfu-trip vertrek. Ik moet zeggen dat ik er naar uitkijk iedereen van yfu België weer te zien, en hun verhalen te horen. Ik woon ondertussen ook al een kleine drie weken in Goya, Corrientes dat op Google Earth te herkennen is aan de zeer meetkundige straatstructuur. Ik ben er zeker van dat mijn papa er wel eens een linkje van zal posten.

Het is hier bij de familie in Agretti in Goya, de eerste keer dat ik een broer en een zus heb die veel kleiner zijn (Luciana 12 en Bruno 8), en dat is bij momenten heel moeilijk, omdat ik dat echt niet gewoon ben. Mijn gastouders zijn allebei architecten en echt heel interessante mensen. Mijn gastvader deed in de jaren 80 net zijn dienstplicht toen de oorlog om Islas Malvinas uitbrak en heeft in die tijd wel het een en het ander meegemaakt.
Ze kennen ook heel veel mensen in de hele stad en om de zoveel uren staat er weer iemand anders voor de deur die gehoord heeft dat er ‘una chica de Bélgica’ in het huis woont nu.
Er is een iemand, de mens heet Mario, is de uitbater van chalets aan het water, voor rijke toeristen die hier willen komen vissen en heeft in zijn tijd al eens Europa bezocht. Elke keer dat hij mij ziet begint hij tegen mij te praten in een mengeling van zwak Frans en Engels, en vertelt hij over hoe geweldig Parijs wel niet was, en dat het de mooiste stad die hij ooit bezocht heeft is. Ik antwoord dan altijd dat hij nooit in Antwerpen geweest is, want dat zijn mening dan wel anders zou zijn. Ik doe nu heel negatief over hem, maar hij is echt wel tof en grappig, alleen een beetje excentriek in zijn uitspraken.
Ook mijn grootouders hier hebben al eens eens tapje in Europa gezet, en de oma is gepensioneerde lerares Frans, dus ik doe al eens moeite om er een Frans woordje uit te persen. Nog nooit zo verdomd moeilijk geweest.

Ook met Laure, een Franse uitwisselingsstudent probeer ik al eens een woordje Frans te wisselen, maar dat kunnen we Hedda, die van Noorwegen is, niet aandoen. (en mij ook niet, eigenlijk, Frans is moeilijk!!!)

Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik het de laatste maand, ook al met alle veranderingen en bezigheden en het zwembad in de achtertuin, best wel moeilijk gehad heb. Ik begin te beseffen welke dingen van Belgie ik echt mis, en ik krijg nu eigenlijk wel echt zin om in september in Leuven te beginnen. Gewoonweg al die normale dingen die iedereen doet terwijl hij droomt van verre landen en buitenlandse ervaringen. De telling tot 25 juni staat op 140 dagen. Ik hou de telling bij, ik weet nog niet of het aftellen is dat ik doe.
Ik vind het heel stom en eigenlijk en beetje onbeleefd van mezelf om het zo te vragen, maar aangezien mijn mama altijd zegt dat iedereen alles altijd leest, kunnen jullie dan ook eens een reactie laten?
Ik weet dat het vreselijk publiekelijk is, maar ik heb het nu tenminste ook publiekelijk gevraagd. Het doet altijd heel goed een woordje van thuis te horen.
Ik weet dat ik niet de beste berichtgever ben, dat jullie allemaal meer foto’s willen zien, maar ik kon het toch ook maar vragen.

Liefs,
Anneleen
die sinds vanavond niet meer op zoek is naar een Kot in Leuven (:-p mama! ), maar wel nog steeds naar een vakantiejob.

woensdag 14 januari 2009

Back once again with the ill-behaviour!

U leest het goed, en het is waar. Het is lang geleden dat U zo snel een update gekregen hebt, waarschijnlijk leest u hem ook pas binnen een maand, omdat U de hoop opgegeven hebt om wekelijks nieuws te verwachten!
Welja, nu moet ik zeggen dat dit niet meteen nieuws is, maar gewoon geleuter.
Met geleuter zal U het moeten doen!

Gisteren, dinsdag 13 januari, was de dag waarop er officieel 5 maanden gepasseerd zijn sinds verschrikkelijk vroeg vertrek in Zaventem. U weet het misschien niet meer, maar toen bestond er ook ontzettend veel stress omtrent het baggagegebeuren, en ik herinner me dat ook maar pas.
Gisteren ben ik ook op wandel geweest doorheen het mooie Avellaneda. Samen met Eva heb ik een paar van de mooiste of meestbezochte plekjes vastgelegd op de fotografische plaat, en morgen ga ik een aantal foto’s laten afdrukken, zodat mijn familie hier ook een beeldende herinnering heeft over die gekke Belgische die hier anderhalve maand heeft doorgebracht. Dan eindelijk ook eens een foto van Eva en mij samen getrokken, zodat er toch zeker bewijs is dat we hier ooit samen gezeten hebben.

Ik hoop dat het jullie allemaal goed gaat in de blok, en dat jullie mekaar niet anneleensgewijs overstresst (zoals ik zou zijn, mits ik een vinger moest uitsteken) afkafferen en uitscheiten. Het komt allemaal wel in orde, dat weet u. En daarbij, examens bepalen alleen uw carriere, en ik hou van jullie vanwege jullie persoonlijkheid. Ja, Lies, ik weet dat ik dit ook al tegen u gezegd heb, maar frisse gedachten komen hier niet zo vaak binnen en moeten dus zeer on-Argentijns gerecycleerd worden.

Ik ga hier dan toch maar een einde maken aan het geleuter, het is compleet oninteressant, maar dat moet ook kunnen! (Met mate... en maté!)

Liefs,
Anneleen

P.S.: Zij die werken op een plaats waar in de maanden juli en augustus jobstudenten worden aangewerfd, mogen hun werkgevers altijd doorverwijzen naar Anneleen Aerts, 12/11/1990, 901112 422 21.

maandag 12 januari 2009

Vandaag lijkt updaten ineens een goed idee. Het bijna is 13 Januari 2009, en dat maakt mijn verblijf al exact 5 maanden. Het begint al te tellen, niet waar? Nog een week en ik zit al in de helft. Ik moet zeggen dat ik jullie de laatste twee weken harder gemist heb dan anders, dat ik mij dagelijks zit af te vragen of jullie zich ook dingen over mij afvragen. Het is hier zomervakantie, nog steeds, en eindelijk is ze bijna in de helft. Het is nog steeds leuk om geen dagelijkse verplichtingen te hebben, maar het begint ook te vervelen. Vooral omdat ik in Avellaneda nooit naar school geweest ben, en zeer weinig mensen ken om mee af te spreken. Ik ga vooral met mijn zussen en hun vrienden op stap, wat zeker leuk is, maar toch een beetje tegen steekt, omdat het niet direct ‘mijn’ vrienden zijn. Ik hang dan ook wel geregeld aan de telefoon met Milou en Johanna, omdat dat op een of andere manier gemakkelijker is om te praten, ik kan dat niet goed uitleggen. ’t Is een beetje eenzaam af en toe, als je zo van anderen afhangt om nieuwe mensen te ontmoeten en op eigen tempo goede nieuwe vrienden te maken.

Komend weekend zal ik mijn (hopelijk, o, asjeblieft) laatste verhuis binnen Argentinië maken. Naar een plaats waar ik het adres niet direct van ken, maar zo snel mogelijk zal posten, zodat jullie onverstoord kunnen verder gaan met het opsturen van cote d’or, nutella, speculaas(pasta) en nen humo of nen Dag Allemaal. De stad waar ik zal wonen is Goya en bevindt zich in de provincie Corrientes, dus de Google-Earthers onder jullie kunnen alvast even gaan piepen.
Gisteren ben ik met mijn zus Alejandra en haar vriendinnen naar een festivalletje geweest hier in de buurt. Het was slecht georganiseerd, met veel te luide en daardoor kwaliteitsloze muziek. Om een of andere reden houden Argentijnen ontzettend veel van modeshows tussendoor, deze keer was een nieuwe kledingzaak in het stadje aan de beurt. Dan moet je dus kijken naar de meest onozele outfitjes en reageren alsof het haute-couture is. Ook is het hier precies toegelaten dat de presentatie van het festival door 1 persoon verzorgd wordt, die echt werkelijk heel de tijd aan een stuk door de muziek blijft doorpraten (las manos arriba, y las palmas arriba, que los de atras gritan, que los de River gritan...) een Front of House bestaat niet, dus de muziek klinkt onwaarschijnlijk slecht, waar je ook staat en zelfs op een normaal gezien gehoorsvriendelijke afstand deed het enorm veel pijn in mijn oren. Het kan zijn dat ik oud begin te worden, maar ik denk eerder van niet. Nog maar even noteren dat Schoolrock duidelijk gewoon een veel beter georganiseerd festival is, en dat ik het zo liever heb. Maar ja, zeg je dan, dit is Argentinië en echte goede organisatie dat bestaat hier eigenlijk niet zo. Ik merk even op dat het klinkt alsof ik tegen alles aan het zeuren ben, maar ik begin me hier gewoon een beetje te vervelen van het niet te veel dingen uitsteken per dag. Met vandaag als het ultiem voorbeeld van op mijn luie reet liggen.
Dus dat festival van gisteren, dat was best nog wel fijn tot Ana-Paula het liet ontvallen dat ze naar huis wou om haar vriendje te zien, vooraleer de grote act Los Palmeras de revue gepasseerd waren. Niet dat ik enorm veel om Los Palmeras geef, maar in een 1 tegen 5 andere meisjes die wel wouden blijven, zijn we dan naar huis gegaan.

Wat al iets langer geleden is, maar ik nog niet in het officiele reisverslag heb becommentarieerd zijn de afgelopen feestdagen, ik ga het ook gewoon copy-pasten uit de e-mails die ik naar sommigen van jullie geschreven heb, kwestie van niet beginnen met dubbel werk te doen.

‘ Wat nieuwjaar betreft ben ik meegegaan met Omar en Mari en hun vrienden, omdat ik ook wel opschiet met de jeugd daar. Om een of andere nog steeds onbekende reden hebben de meeste mensen zich die avond verkleed en onozel gedaan, als daar ooit foto’s van verschijnen is het niet mijn fout. De schuimwijn is schandalig niet lekker, en er had iemand een of andere lekkere cocktail uit een ananas gemaakt, en ik weet dus nu ook hoe je dat maakt (beestig echt waar). Blabla deze zin raakt kant nog wal maar het was lekker en champagne vervangend.

Alle, maar dan ook ALLE Argentijnen hebben de gewoonte veel te veel te veel vurwerk te willen afschieten dus ik heb heel de tijd oeh en aah van schrikken en verwonderen uitgekraamd. Dat vuurwerk is zowel met nieuwjaar als Kerstmis en Kerstmis is ook echt een ‘belangrijker’ gebeuren. Dat hebben we met de familie aan mijn mama’s kant gevierd, met een grote boom met enorm veel pakjes, waar er ook een aantal voor mij onder lagen: Een thermos voor Mate TDD, dat is een geweldige drank die ik jullie ga leren ontdekken. Mate is een soort thee maar je drinkt dat dus uit één ‘glas’ met een speciaal metalen ‘rietje’, met zijn allen. Het illustreert echt de hele Argentijnse levensstijl van samenkomen en praten en mate drinken en alles heel kalm, en dat vind ik zo geweldig. Ik heb verder een handtas en een ketting gekregen, en via mijn echte mama van mijn zus twee boeken. Je weet (of je weet niet) dat wij elk jaar namen trekken en zo maar één cadeautje moeten kopen. Verder heb ik voor de zussen respectievelijk een t-shirtje, pantoffels en een handtas gekocht, en een pakje speculaas voor de gastouders.
Het was al bij al wel een fijn gebeuren met zoals dat overal gaat: TE VEEL ETEN!
Daarna zijn we naar de Rosaura gegaan, dat is een soort evenementenhal voor feesten met heel heel grote tuin, waar we dus in de stikdonker, struikelend over het iets te lange gras en de verscheidene flessen die verspreid lagen, en wegens/ondanks de min of meer gevorderde staat van het alcohol-in-bloed-percentage, stonden te shaken en te grooven. De foto’s staan al een tijdje op facebook.
Kerstdag was niets speciaals, een beetje naast het zwembad hangen en dergelijke.'


Ik hoop dat het met jullie allemaal in orde is, en dat jullie een beestig 2009 tegemoet gaan. Sorry als ik een beetje gedeprimeerd klonk in het bovenste deel van dit bericht, dat is niet de bedoeling en ik ben echt okee. Ik besef gewoon dat deze vijf maanden al zo intens zijn geweest, en dat het nog maar de helft is, en dat ik daar toch een beetje stil van word.

Als jullie een sprankeltje goesting voelen om een reactie neer te pennen, dan moeten jullie vooral de kans grijpen omdat te doen. Vader, ja ik verdenk u ervan! Niet zeuren dat ik te weinig update, er zijn er anderen zoals mijn teergeliefde broer die nooit bijgelezen zullen geraken!

Liefs,
Anneleen

donderdag 11 december 2008

Hola!

Uit algemene consideratie voor de fans en alle mensen die bezorgd zijn over mij: Ik leef nog steeds, ik heb nog steeds vakantie en dat zint me zeker!
Wat informatie over mijn gastfamilie. Gastvader Omar is vrachtwagenchauffeur en gastmoeder Mari(a de los Angeles) is naaister. Ik heb drie zussen. Valeria (29) woont niet meer thuis en heb ik ook nog niet ontmoet, maar Juliana (26) en Alejandra (18) wonen hier wel. Het zijn allemaal schatten van mensen en het is hier zeer fijn. Hier bevindt zich trouwens in het lieflijke dorpje Avellaneda in de provincie Santa Fe, in het warme Noorden van Argentinië.
De dagen worden hier ingevuld met luilekkeren, mate drinken en bij vrienden langsgaan of vrienden over de vloer krijgen. Mijn vrienden hier bestaan vooraluit de vrienden van Alejandra, en ze hebben mij allemaal met open armen ontvangen, en dat is heel plezant. Ik ben tot hier toe een zeer slechte fotograaf geweest, maar als ik daar weer wat beter in geworden ben, zal ik nog eens een facebookmapje vullen met allemaal mensen die jullie niet kennen!
Het dorpje waar ik woon heft een aantal eigenaardigheden. Nummer 1: Er woont hier nog een andere Belgische, en het is niemand anders dan de allerliefste Eva die ik ken! Smeetsken wat ben ik daar zo blij over! Van onze yfu-verantwoordelijke mogen we niet te veel met elkaar omgaan, omdat dat nefast zou kunnen zijn voor onzer beider uitwisseling, en dat doen we ook helemaal niet. Eigenaardigheid nummer 2 is de volgende: het stadsplan. Zoals de meeste dorpjes in Argentina zijn de straten ofwel parallel ofwel loodrecht, het ‘blok’-systeem. In een richting zijn alle straten oneven genummerd en in de andere richting zijn ze allemaal even. Ik woon in Calle 13, op de hoek van Calle 30, en Eva woont in 9 bij 4. Het is zeer moeilijk om hier verloren te lopen.
Deze zaterdag gaan we met zijn allen naar ‘una recepción’ zoals een proclamatie, maar je kan daar gewoon binnenvallen, in schoon kostuum weliswaar. Daar zal ik dan zeker wel foto’s maken.
Eergisteren hebben we de kerstboom opgezet, en dat voelt raar als het buiten gemiddeld 39 graden is.
Het gaat hier allemaal goed, dus maak jullie geen zorgen. Ik mis jullie en ik hou van jullie!

Liefs,

Anneleen

A todos mis queridos compañeros del CIERG y mis otros intercambios en Río Grande, los quiero mucho y los doy gracias para todo que hicieron por mi!

donderdag 27 november 2008

Nieuws!

Na een lange, donkere stilte komt er uiteindelijk nog eens nieuws uit Río Grande. Het zal meteen ook de laatste boodschap zijn vanuit Luisa Rosso 829, een nieuw adres kan ik spijtig genoeg nog niet meegeven.
De laatste dikke maand is er weer vanalles gebeurd, en ik had me voorgenomen vaker te schrijven, maar dat is er spijtig genoeg niet van gekomen.

Ik zal mij wederom laten begeleiden door de foto’s op Facebook om een verslag te maken.
De eerste fotootjes zijn verslagjes van een interview, genomen door English Class van Octavo (2e Middelbaar), die tentoon gespreid werden op de Muestra de Inglés. Dat was zowat een samenwerking van alle groepen/klassen Engels over heel de school, en dan moesten we wat in het Engels praten en die dingen. Als Estudiante de Intercambio moest ik dus niet veel doen, wederom.

Daarna zie je enkele partykiekjes: Eppa!!! en TRUMAN. De plaatsen waar je als – 18-jarige wel alcohol kan krijgen en als je een beetje je best doet wel binnen geraakt. Nu, sinds mijn verjaardag 2 weken geleden moet ik ook niet zoveel moeite meer doen.
Gaan feesten blijft hier de wekelijkse activiteit en het is een ritme waar ik meer en meer aan gewend geraak.

Vervolgens enkele kiekjes van La Serenata op school. De allerlaatste leweek van Terero (6e middelbaar) waarin de leerlingen bij nachte de huizen van de leerkrachten gingen opzoeken om op zatte wijze tamboer te maken, en vervolgens ’s morgens op die wijze naar school komen. Als klap op de vuurpijl brachten ze de nacht van donderdag op vrijdag van die week door op school en schreven ze voor alle andere leerlingen een kleine boodschap. Aangezien iedereen hier iedereen kent is dat echt wel grappig, want er valt over vele personen iets te zeggen dan, omdat iedereen het allemaal weet.
De school hing ook vol met wc-papier en andere vuiligheid. Lachen geblazen dus.

Verder een paar verjaardagskiekjes: de taart snijden en Que Lo Cumpla Feliz zingen.

De laatste twee weken heeft Río Grande een aantal mooie lentedagen gekend, waar we tevolle van genoten hebben, door op het strand te gaan wandelen, en wat door de stad te dwalen.

Gisteren heb ik voor de eerste keer in mijn leven met de Wii gespeeld. Laat ik zeggen dat ik suck in tennis, maar dat boksen wel kan!

Er resten mij nog drie dagen in Río Grande, en daar ga ik nu van genieten!

Liefs,
Anneleen

P.S.: Moesten jullie in deze periode van kerst, solidariteit en barmhartigheid nog op zoek zijn naar een goed doel, laat dat dan mijn YFU-trip naar Salta, Mendoza en Tucuman in februari wezen. Alle giften welkom op 063-9277904-83. Spijtig genoeg niet fiscaal aftrekbaar, mijn voorstel kwam net te laat binnen bij de fiscus.